ຢາກໜຶ່ງປີ ແຕ່ໄດ້ຕະຫຼອດຊີວິດ

ທ່ານນາງ ບິ່ງ ພ້ອມກັບສາມີ ແລະ ລູກ ໃນໂອກາດພົບປະຄອບຄົວຝ່າຍສາມີ ໃນປີ 2015.

ປີ 2005, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າມີອາຍຸຄົບ 20 ປີ, ຂ້າພະເຈົ້າອອກຈາກກວາງຊີ ມາຮ່າໂນ້ຍ ເພື່ອຮຽນພາສາຫວຽດນາມເປັນເວລາໜຶ່ງປີ. ໃນເວລານັ້ນ, ຫວຽດນາມໃນຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ພຽງແຕ່ເປັນປະເທດໜຶ່ງທີ່ເຄີຍເຫັນຜ່ານແຜນທີ່ ແລະ ໄດ້ຍິນຜ່ານເລື່ອງເລົ່າຈາກຄູອາຈານ.

ມື້ທີ່ໄດ້ກ້າວຂາລົງຮ່າໂນ້ຍ, ທຸກຢ່າງປາກົດຂຶ້ນຄືກັບສາກໃນຮູບເງົາທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສີສັນ: ສຽງສຳນຽງພາສາຫວຽດນາມທີ່ມີຈັງຫວະສູງຕ່ຳ, ຮູບແບບການແຕ່ງກາຍທີ່ແປກຕາ, ແຖວເຮືອນຫຼາກສີ ຫຼື ຈັງຫວະຊີວິດອັນຮີບຮ້ອນຕາມຖະໜົນ. ຂ້າພະເຈົ້າທັງຢາກຮູ້ຢາກເຫັນ ແລະ ແອບຄິດຢູ່ໃນໃຈວ່າ ໜຶ່ງປີຕໍ່ຈາກນີ້ຢູ່ສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ຈະເປັນແນວໃດ.

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຄາດຄິດວ່າ ໜຶ່ງປີນັ້ນກັບກາຍເປັນຈຸດຫັນຂອງຊີວິດທັງໝົດ.

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພົບລາວ - ຜູ້ທີ່ຕໍ່ມາກາຍເປັນສາມີຂອງຂ້າພະເຈົ້າ - ໃນການຝຶກຊ້ອມສິລະປະຄັ້ງໜຶ່ງ ເພື່ອລະນຶກວັນສ້າງຕັ້ງໂຮງຮຽນ. ຂ້າພະເຈົ້າເປັນນັກສຶກສາຕ່າງປະເທດທີ່ລົງທະບຽນເຂົ້າຮ່ວມ, ສ່ວນລາວເປັນຜູ້ກຳກັບການສະແດງ. ມື້ນັ້ນ ທ່າມກາງຜູ້ຄົນຫຼາຍສິບຄົນ, ຂ້າພະເຈົ້າແທບຈະບໍ່ຈື່ຈຳຫຍັງກ່ຽວກັບລາວເລີຍ.

ໃນເວລານັ້ນ, ການຕິດຕໍ່ກັນສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຜ່ານຂໍ້ຄວາມ ແລະ ການໂທລະສັບ. ຫຼັງຈາກແຕ່ລະຄັ້ງທີ່ຝຶກຊ້ອມ, ຂ້າພະເຈົ້າມັກໄດ້ຮັບສາຍຈາກເບີໂທທີ່ບໍ່ຄຸ້ນ. ເນື່ອງຈາກພາສາຫວຽດນາມຂອງຂ້າພະເຈົ້າຍັງບໍ່ແຂງແຮງ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງປ່ອຍຜ່ານ, ບໍ່ຮັບສາຍ ແລະ ກໍບໍ່ຕອບຂໍ້ຄວາມ. ເມື່ອຄິດຄືນພາຍຫຼັງ, ບາງທີເປັນເພາະແນວນັ້ນ ລາວຈຶ່ງພະຍາຍາມຢູ່ດົນແຕ່ກໍບໍ່ມີໂອກາດໄດ້ເຂົ້າມາຮູ້ຈັກກັບຂ້າພະເຈົ້າ.

ຈຸດຫັນເກີດຂຶ້ນແບບບັງເອີນຫຼາຍ. ອ້າຍຮ່ວມສະຖາບັນຄົນໜຶ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກມາກ່ອນ ຊວນໄປດື່ມກາເຟ ແລ້ວແນະນຳຜູ້ທີ່ມານຳ - ນັ້ນກໍຄືລາວ. ໃນຕອນນັ້ນເອງ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງປະຫຼາດໃຈ ແລະ ຮູ້ວ່າ ຜູ້ທີ່ພາກພຽນໂທຫາ ແລະ ສົ່ງຂໍ້ຄວາມຫາຂ້າພະເຈົ້າມາຕະຫຼອດ ກໍຄືລາວນັ້ນເອງ.

ທ່ານນາງ ບິ່ງ ພ້ອມກັບສາມີ ໃນການນັດພົບກັນຄັ້ງໜຶ່ງ ຢູ່ຮ່າໂນ້ຍ ໃນປີ 2008.

ນັບແຕ່ມື້ນັ້ນ, ລາວເປັນຝ່າຍຖາມໄຖ່, ແນະນຳໝູ່ເພື່ອນ ແລະ ພາຂ້າພະເຈົ້າໄປຍ່າງຫຼິ້ນຮອບຮ່າໂນ້ຍ, ໄປລອງອາຫານພື້ນເມືອງຫຼາຍຢ່າງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນຊື່ມາກ່ອນ. ຈາກຄຳຖາມທຳມະດາໃນຊ່ວງແຮກເຊັ່ນ “ມື້ນີ້ຮຽນເປັນແນວໃດ?”, “ຄຸ້ນກັບອາຫານຫວຽດນາມແລ້ວບໍ?” ຄ່ອຍໆຂະຫຍາຍໄປສູ່ເລື່ອງການຮຽນ, ຄອບຄົວ ແລະ ແຜນການໃນອະນາຄົດ.

ແລ້ວມື້ໜຶ່ງ ລາວກໍສາລະພາບຄວາມຮັກກັບຂ້າພະເຈົ້າ.

ທຸກຢ່າງເກີດຂຶ້ນໄວເກີນໄປ ຈົນຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກລັງເລ. ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຂໍໃຫ້ທັງສອງຄົນເປັນພຽງໝູ່ກັນກ່ອນ ເພື່ອມີເວລາເຂົ້າໃຈກັນຫຼາຍຂຶ້ນ.

ການໄປພັກຜ່ອນທ້າຍອາທິດຢູ່ໂດ່ເຊີນ ຂອງທ່ານນາງ ບິ່ງ ແລະ ສາມີ ໃນປີ 2007.

ແຕ່ລາວບໍ່ຍອມຖອຍ. ລາວຍັງຄົງເອົາໃຈໃສ່, ໃຫ້ກຳລັງໃຈ ແລະ ຊ່ວຍເຫຼືອຂ້າພະເຈົ້າກ່ອນສະເໝີ ເມື່ອພົບກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ. ຍິ່ງຢູ່ຄຽງຂ້າງກັນ, ພວກເຮົາຍິ່ງຮູ້ວ່າ ທັງສອງຄົນມີຄວາມເຂົ້າໃຈກັນ. ລາວບໍ່ແມ່ນຄົນທີ່ມັກເວົ້າຄຳຫວານງາມ, ແຕ່ທຸກການກະທຳຂອງລາວ ກັບເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມໄວ້ໃຈ ແລະ ຄວາມສະຫງົບໃຈ. ຈົນເຖິງມື້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ທຸກຄັ້ງທີ່ດີໃຈ ຫຼື ເສົ້າໃຈ, ຄົນທຳອິດທີ່ຢາກແບ່ງປັນນຳກໍຄືລາວ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຮູ້ວ່າ ຄວາມຮູ້ສຶກນີ້ໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນຕອນໃດກໍບໍ່ຮູ້. ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າ ຕົນເອງຢາກຈະເດີນຕໍ່ໄປໃນເສັ້ນທາງຊີວິດກັບຜູ້ຊາຍຄົນນີ້.

ແຕ່ເສັ້ນທາງໄປສູ່ຄວາມສຸກ ບໍ່ເຄີຍເປັນເສັ້ນກົງ.

ເມື່ອຮຽນຈົບຫຼັກສູດ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າເລື່ອງຄວາມຮັກໃຫ້ພໍ່ແມ່ຟັງ ແລະ ກັບໄດ້ຮັບການຄັດຄ້ານຢ່າງໜັກ. ພໍ່ແມ່ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຢຸດຄວາມສຳພັນ ແລະ ກັບປະເທດທັນທີ. ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈຄວາມກັງວົນຂອງພວກເພິ່ນ: ລູກສາວຢູ່ຕ່າງປະເທດຄົນດຽວ, ພາສາ ແລະ ວັດທະນະທຳແຕກຕ່າງກັນ, ຫາກແຕ່ງງານໄປຢູ່ໄກ ອາດຈະຕ້ອງຮັບຄວາມເສຍປຽບຫຼາຍຢ່າງ ເພາະຄອບຄົວກໍບໍ່ສາມາດມາຢູ່ຂ້າງໆໄດ້ທັນທີ ເພື່ອປົກປ້ອງ, ເບິ່ງແຍງ ຫຼື ເປັນທີ່ພຶ່ງໃນຍາມຫຍຸ້ງຍາກ.

ຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າຍັງຈື່ສຽງຂອງແມ່ທີ່ເວົ້າດ້ວຍຄວາມຮ້ອນໃຈຜ່ານໂທລະສັບໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ: “ລູກເປັນຜູ້ຍິງ, ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຢາກແຕ່ງງານໄປຢູ່ໄກເຖິງປານນັ້ນ? ພາຍຫຼັງຖ້າຖືກເອົາປຽບຈະເຮັດແນວໃດ? ຖ້າພົບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ຈະໄປພຶ່ງໃຜ? ຍາດພີ່ນ້ອງກໍບໍ່ໄດ້ຢູ່ຂ້າງໆ, ໃຜຈະເບິ່ງແຍງລູກ?”. ໝູ່ເພື່ອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນຕອນນັ້ນກໍແນະນຳໃຫ້ຢຸດເຊັ່ນກັນ.

ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ, ພາຍໃຕ້ແຮງກົດດັນຢ່າງໜັກ, ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງຕໍ່ສູ້ກັບຈິດໃຈຈົນໝົດແຮງ. ທ້າຍທີ່ສຸດ, ຂ້າພະເຈົ້າເລືອກເກັບເລື່ອງຄວາມຮັກໄວ້ກ່ອນ ແລະ ກັບຈີນ. ຜ່ານໂທລະສັບ, ຂ້າພະເຈົ້າບອກລາວວ່າ ຈະຫາວຽກເຮັດຢູ່ບ້ານເກີດ ແລະ ຈະບໍ່ກັບມາຫວຽດນາມອີກ.

ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຂອງລາວຜ່ານສາຍໂທ. ແຕ່ລາວບອກວ່າ: “ອ້າຍຈະບໍ່ຍອມຖອຍ”.

ໃນຫຼາຍມື້ຕໍ່ມາ, ລາວສົ່ງອີເມວຫາຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ເພື່ອບອກເຖິງຄວາມຄິດຮອດ ແລະ ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຄິດທົບທວນອີກຄັ້ງ. ເພື່ອໃຫ້ລາວຍອມລະຄວາມຫວັງ, ຂ້າພະເຈົ້າຕອບກັບໄປດ້ວຍການປະຕິເສດຢ່າງເດັດຂາດ, ແລ້ວຕັດການຕິດຕໍ່ທັງໝົດ, ແມ່ນແຕ່ຂ່າວຄາວຂອງລາວຜ່ານໝູ່ຮ່ວມກັນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຫຼີກລ້ຽງບໍ່ຖາມ. ຂ້າພະເຈົ້າບອກກັບຕົນເອງວ່າ ຖ້າບໍ່ໄດ້ຮັບຄຳອວຍພອນຈາກຄອບຄົວ ກໍຈົບໄວ້ແຕ່ເນີ່ນໆດີກວ່າ. ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າ ເລື່ອງຂອງພວກເຮົາໄດ້ປິດລົງແລ້ວ.

ຈົນຮອດບ່າຍມື້ໜຶ່ງ, ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້ານັ່ງຢູ່ຂ້າງໝູ່ສະໜິດທີ່ບ້ານເກີດ, ໂທລະສັບຂອງໝູ່ກໍດັງຂຶ້ນ. ໝູ່ຮັບສາຍ, ສີໜ້າກໍປ່ຽນໄປດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈ, ແລ້ວຄ່ອຍໆຍື່ນໂທລະສັບໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຍັງຄິດວ່າໝູ່ກຳລັງຫຼິ້ນຕະຫຼົກ ຈົນກະທັ່ງສຽງທີ່ຄຸ້ນເຄີຍດັງຂຶ້ນ ຈຶ່ງເຊື່ອວ່າ ລາວໄດ້ມາຮອດຈີນແທ້ໆ.

ພາຍຫຼັງຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຮູ້ວ່າ ເພື່ອຈະຫາຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ເຈີ, ລາວໄດ້ຕິດຕໍ່ກັບໝູ່ຮຽນທຸກຄົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ຫວຽດນາມ, ພະຍາຍາມຜ່ານຫຼາຍຄົນກ່ອນຈະຂໍເບີໂທຂອງໝູ່ຄົນນີ້ໄດ້. ແລ້ວລາວກໍເດີນທາງມາຈີນຄົນດຽວ, ໂດຍໃນ “ສຳພາລະ” ດ້ານພາສາ ມີພຽງ 3 ປະໂຫຍກພາສາຈີນ: “ສະບາຍດີ”, “ລາກ່ອນ” ແລະ “ເທົ່າໃດ”.

ໃນວິນາທີທີ່ຮູ້ວ່າ ຜູ້ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ຂ້າມທັງໄລຍະທາງ ແລະ ອຸປະສັກດ້ານພາສາ ພຽງເພື່ອມາຕາມຫາຂ້າພະເຈົ້າ, ຫົວໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຖືກພິຊິດຢ່າງສົມບູນ. ນັ້ນກໍແມ່ນຕອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າ: ຫວຽດນາມບໍ່ແມ່ນພຽງຈຸດແວະພັກຊົ່ວຄາວອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຈະເປັນບ່ອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢາກຜູກພັນໄປຕະຫຼອດຊີວິດ.

ແຕ່ດ້ວຍທ່າທີຂອງພໍ່ແມ່ໃນຕອນນັ້ນ, ຄວາມສຳພັນນີ້ຍາກທີ່ຈະໄດ້ຮັບການຍອມຮັບໃນທັນທີ. ດັ່ງນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໃຊ້ເຫດຜົນວ່າຫາວຽກໄດ້ຢູ່ຫວຽດນາມ ເພື່ອກັບມາຮ່າໂນ້ຍ. ສຸດທ້າຍພໍ່ແມ່ກໍຍອມ, ແຕ່ມີເງື່ອນໄຂວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຫ້າມສືບຕໍ່ຄົບກັບລາວ.

ຂ້າພະເຈົ້າເລືອກເກັບຄວາມຮັກນັ້ນໄວ້ຢ່າງງຽບໆໃນໃຈ, ແລະ ຄອຍຢູ່ຄຽງຂ້າງລາວຢ່າງງຽບໆຕະຫຼອດຫຼາຍປີຕໍ່ມາ. ສີ່ປີຕໍ່ມາ, ເມື່ອຄວາມຮັກຂອງພວກເຮົາສຸກງອມພໍແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງພາກພຽນຊັກຊວນພໍ່ແມ່ໃຫ້ໂອກາດລາວໄດ້ມາພົບໜ້າ.

ງານແຕ່ງດອງຂອງທ່ານນາງ ເດື່ອງບິ່ງ ຈັດຂຶ້ນໃນປີ 2009 ທ່າມກາງຄຳອວຍພອນຈາກຄອບຄົວຂອງທັງສອງຝ່າຍ.

ໃນຄັ້ງທຳອິດທີ່ຕາມຂ້າພະເຈົ້າກັບໄປບ້ານ, ຜູ້ຊາຍທີ່ປົກກະຕິມັກມີຄວາມໝັ້ນໃຈຄົນນັ້ນ ກັບຕື່ນເຕັ້ນຈົນຖາມຂ້າພະເຈົ້າຊ້ຳໆວ່າ ພໍ່ແມ່ມັກຫຍັງ, ເວລາພົບກັນຕ້ອງໃສ່ໃຈຫຍັງແດ່, ດ້ວຍຄວາມຢ້ານວ່າຈະສ້າງຄວາມປະທັບໃຈບໍ່ດີ. ເຖິງແມ່ນພາສາຈີນຂອງລາວຍັງຈຳກັດ, ແຕ່ຄວາມສຸພາບ, ຄວາມສຸກຸມ ແລະ ຄວາມຈິງໃຈຂອງລາວ ກໍໄດ້ສຳຜັດຫົວໃຈຄອບຄົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

ຫຼັງຈາກການພົບກັນມື້ນັ້ນ, ທ່າທີຂອງພໍ່ແມ່ປ່ຽນໄປຢ່າງຊັດເຈນ. ພວກເພິ່ນເລີ່ມເປັນຝ່າຍຖາມໄຖ່ເຖິງວຽກງານ ແລະ ຄອບຄົວຂອງລາວ, ພ້ອມທັງຍິນດີຮັບຟັງຂ້າພະເຈົ້າເລົ່າເຖິງຊ່ວງປີທີ່ພວກເຮົາຮ່ວມກັນຜ່ານມາ. ບໍ່ດົນຕໍ່ມາ ພໍ່ແມ່ກໍພະຍັກໜ້າແລ້ວເວົ້າວ່າ: “ຊາຍໜຸ່ມຄົນນີ້ເບິ່ງແລ້ວດີຫຼາຍ, ແລະ ກໍຈິງໃຈກັບລູກ”. ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ, ກ້ອນຫີນໃຫຍ່ທີ່ກົດທັບໃນໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າມາຫຼາຍປີ ກໍໄດ້ຖືກຍົກອອກໃນທີ່ສຸດ.

ທຸກມື້ນີ້, ທຸກເຊົ້າທີ່ຕື່ນຂຶ້ນໃນເຮືອນຫຼັງນ້ອຍກາງຮ່າໂນ້ຍ, ໄດ້ຍິນລູກເວົ້າພາສາຫວຽດນາມຈໍ້ໆ ແລ້ວຫັນໄປເອີ້ນຕາຍາຍຝ່າຍແມ່ເປັນພາສາຈີນຜ່ານໂທລະສັບ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍິ້ມອອກມາທຸກຄັ້ງ. ຄອບຄົວນ້ອຍໆແຫ່ງນີ້ ກໍຄືສະຖານທີ່ທີ່ບ້ານເກີດສອງແຫ່ງໄດ້ມາພົບກັນ.

20 ປີກ່ອນ, ຂ້າພະເຈົ້າມາຮ່າໂນ້ຍ ພ້ອມກັບຄຳສັນຍາວ່າ ຈະກັບຄືນຫຼັງຈາກໜຶ່ງປີສັ້ນໆ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຄາດຄິດວ່າ ຜືນແຜ່ນດິນແຫ່ງນີ້ຈະໂອບອຸ້ມຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ຢ່າງອົບອຸ່ນຖືກໃຈເຖິງພຽງນີ້ - ມອບຄວາມຮັກ, ຄອບຄົວນ້ອຍໜຶ່ງ ແລະ ປ່ຽນການເດີນທາງພຽງໜຶ່ງປີໃນມື້ນັ້ນ ໃຫ້ກາຍເປັນຄວາມຜູກພັນຕະຫຼອດຊີວິດ.

ຈຳເປັນຕ້ອງສ້າງຊຸດມາດຖານປະເມີນປະສິດທິຜົນວຽກງານການຕ່າງປະເທດປະຊາຊົນ ຍສໝ - ສະຫະພັນບັນດາອົງການມິດຕະພາບນະຄອນເກິ່ນເທີ ສະເໜີໃຫ້ປະກາດໃຊ້ຊຸດມາດຖານປະເມີນກິດຈະກຳການຕ່າງປະເທດປະຊາຊົນ ໂດຍອີງໃສ່ປະສິດທິຜົນ, ການແຜ່ຂະຫຍາຍ ແລະ ຄວາມຍືນຍົງ; ສ້າງຖານຂໍ້ມູນນຳໃຊ້ຮ່ວມກັນ, ເພີ່ມທະວີການບຳລຸງສ້າງພະນັກງານ ແລະ ການປະສານສົມທົບລະຫວ່າງພາກພື້ນ.

ຮ່ວມກັນຂຽນຕໍ່ເລື່ອງລາວມິດຕະພາບ ຫວຽດນາມ - ກູບາ ຍສໝ - “ອົງການອ້າຍນ້ອງ” ແມ່ນຄຳທີ່ສະຖາບັນກູບາມິດຕະພາບກັບບັນດາຊົນຊາດ (ICAP) ໃຊ້ເອີ້ນສະຫະພັນບັນດາອົງການມິດຕະພາບຫວຽດນາມ ໃນສານຊົມເຊີຍກອງປະຊຸມໃຫຍ່ອາຍຸການ 2026-2031. ICAP ສະແດງຄວາມຊື່ນຊົມຕໍ່ການສະໜັບສະໜູນ ແລະ ນ້ຳໃຈສາມັກຄີທີ່ມີຕໍ່ກູບາ, ພ້ອມທັງປາດຖະໜາໃຫ້ສອງອົງການສືບຕໍ່ຮ່ວມກັນເຮັດວຽກ ເພື່ອເພີ່ມທະວີສາຍພົວພັນມິດຕະພາບ ແລະ ການຮ່ວມມື.