ມິດໃຫຍ່ຂອງວົງການຮູບເງົາ ແລະ ປະຊາຊົນຫວຽດນາມ

	ຜູ້ນຳຮຸ່ນໜຸ່ມຂອງລາວ ຕີລາຄາສູງຕໍ່ລະດັບຄວາມເຕີບໃຫຍ່ ແລະ ຍຸກສະໄໝແຫ່ງການພັດທະນາຂອງ ຫວຽດນາມ
	FAO ຍາມໃດກໍຖື ຫວຽດນາມ ເປັນຄູ່ຮ່ວມມືອັນສຳຄັນຢູ່ໃນພາກພື້ນ

ປະທານ ໂຮ່ຈີມິນ ພົບປະກັບບັນດາສິລະປິນປະຊາຊົນ ສະຫະພາບໂຊວຽດ, ໃນນັ້ນມີນັກຂຽນ, ຜູ້ກຳກັບຮູບເງົາ ທ່ານ Ajdar Ibrahimov (ຜູ້ທີສາມ, ຈາກເບື້ອງຂວາ). (ພາບເອກະສານ)

ຈາກສາຍສຳພັນອັນເລິກເຊິ່ງ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຳເຊີນ

ໃນວັນທີ 18 ມີນາ 1959, ພາຍໃຕ້ຄຳເຊີນຂອງປະທານ ໂຮ່ຈີມິນ ພ້ອມກັບການຊີ້ນຳຂອງຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກກອມມູນິດ ອາແຊກບາຍຊານ ແລະ ກະຊວງວັດທະນະທຳ ສະຫະພາບໂຊວຽດ (ໃນເມື່ອກ່ອນ), ທ່ານ Ajdar Ibrahimov ຜູ້ກຳກັບຮູບເງົາຈາກຄ່າຍຮູບເງົາ Baku ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນການເດີນທາງສູ່ປະເທດທີ່ມີຮູບຮ່າງຄ້າຍຄືຕົວ S, ເພື່ອຮັບຜິດຊອບວຽກງານການກໍ່ສ້າງ ແລະ ຝຶກອົບຮົມ ຢູ່ທີ່ໂຮງຮຽນຮູບເງົາ ຢູ່ພາກເໜືອຂອງຫວຽດນາມ.

ປື້ມລວມເລື່ອງສັ້ນ ‘ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມອງເຫັນຢູ່ຫວຽດນາມ’: ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຕໍ່ສູ້ກູ້ຊາດ ຜ່ານມຸມມອງຂອງນັກຂຽນຊາວ ອາແຊກບາຍຊານ

ພາບຄວາມຊົງຈຳກ່ຽວກັບມື້ທຳອິດທີ່ໄດ້ມາຢຽບແຜ່ນດິນ ຮ່ານ້ອຍ ຄົງຈະບໍ່ມີວັນຈືດຈາງໄປຈາກຄວາມຊົງຈຳ ຂອງຜູ້ກຳກັບຮູບເງົາຊາວ ອາແຊກບາຍຊານ ທ່ານນີ້. ເມື່ອເຮືອບິນໄດ້ລົງຈອດ, ທ່ານ ອີບຣາຮີມອຟ ແລະ ພັນລະຍາ ຕ່າງກໍມີຄວາມຮູ້ສຶກອອນຊອນ ແລະ ແປກປະຫຼາດໃຈ ຕໍ່ກັບພາບຂອງຝູງຊົນ ແລະ ດອກໄມ້ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ທີ່ພາກັນມາຄອຍຖ້ານຳຕ້ອນຮັບ.

ດ້ວຍຄວາມອ່ອນນ້ອມຖອມຕົນຂອງຄວາມເປັນສິລະປິນ, ທ່ານແລະພັນລະຍາໄດ້ຄິດແວບຂຶ້ນມາໃນໃຈວ່າ ການຕ້ອນຮັບຢ່າງສົມກຽດ ແລະ ຍິ່ງໃຫຍ່ປານນີ້ ຄົງຈະແມ່ນການມາຕ້ອນຮັບບຸກຄົນສຳຄັນລະດັບສູງທ່ານໃດທ່ານໜຶ່ງ ທີ່ເດີນທາງມາຮ່ວມຖ້ຽວບິນດຽວກັນ. ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ, ຮອຍຍິ້ມອັນສົດໃສ, ໝວກກຸບສີຂາວອັນເປັນເອກະລັກ ແລະ ຊໍ່ດອກບົວທີ່ມີກິ່ນຫອມອົບອວນໃນປີງວນນັ້ນ ແມ່ນການຕ້ອນຮັບແຂກຜູ້ມີກຽດທັງສອງທ່ານ ທີ່ເດີນທາງມາຈາກ ອາແຊກບາຍຊານ ນັ້ນເອງ. ທ່ານຍັງຄົງຈົດຈຳພາບຂອງປະຊາຊົນຫວຽດນາມ ທີ່ເປັນຄົນງ່າຍໆ, ມີຈິດໃຈໂອບອ້ອມອາລີ, ໃນມືຖືດອກໄມ້, ຫົວໃສ່ໝວກກຸບ ພ້ອມກັບຄວາມມີນ້ຳໃຈຮັກແພງແຂກຄົນຢ່າງຈິງໃຈ ໄວ້ໄດ້ຕະຫຼອດມາ.

ຕາມແຜນການເດີມແລ້ວ, ໄລຍະເວລາໃນການມາປະຕິບັດງານແມ່ນມີກຳນົດພຽງແຕ່ 1 ປີເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ອາດຈະເປັນຍ້ອນສາຍສຳພັນອັນເລິກເຊິ່ງ ທີ່ມີຕໍ່ກັບປະເທດຊາດ ແລະ ປະຊາຊົນຫວຽດນາມ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ກຳກັບຮູບເງົາຈາກແດນໄກທ່ານນີ້ ຕັດສິນໃຈເລືອກທີ່ຈະຜູກພັນຢູ່ຮ່ວມກັບແຜ່ນດິນຮູບຕົວ S ແຫ່ງນີ້ ຍາວນານໄປຈົນຮອດປີ 1962. ໃນຊ່ວງໄລຍະເວລາເຫຼົ່ານັ້ນ, ທ່ານໄດ້ເອົາຕົນເອງເຂົ້າໄປກົມກືນກັບວິຖີຊີວິດຢູ່ທີ່ນີ້ຢ່າງສົມບູນ ໂດຍການ “ຮ່ວມກິນ, ຮ່ວມດຳລົງຊີວິດ ແລະ ຮ່ວມນອນກັບບັນດາໝູ່ເພື່ອນຊາວຫວຽດນາມ”, ຮ່ວມທຸກຮ່ວມສຸກ ແລະ ແບ່ງປັນທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງໃນຊ່ວງວັນເວລາທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ.

ຜູ້ກຳກັບ ທ່ານ Ajdar Ibrahimov ສົນທະນາຮ່ວມກັບບັນດານັກສຶກສາຫວຽດນາມ ກ່ຽວກັບການສະແດງຂອງນັກສະແດງຜ່ານຮູບຖ່າຍ. (ພາບເອກະສານ)

...ກ້າວໄປສູ່ຄວາມຮັກທີ່ມີຕໍ່ ຫວຽດນາມ

ເສັ້ນທາງການດຳເນີນງານ ຂອງຜູ້ກຳກັບ ທ່ານ Ajdar Ibrahimov ຢູ່ ຫວຽດນາມ ບໍ່ໄດ້ຈຳກັດຢູ່ພຽງແຕ່ໃນຫ້ອງບັນຍາຍ ຫຼື ໃນຄ່າຍຖ່າຍຮູບເງົາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຫາກຍັງແມ່ນການເອົາຕົນເອງເຂົ້າໄປສໍາຜັດກັບຈິດວິນຍານ ຂອງປະຊາຊາດໜຶ່ງຢ່າງແທ້ຈິງ. ບຸກຄົນທີ່ຮ່ວມເດີນທາງໄປພ້ອມກັບທ່ານ ໃນບັນດາການເດີນທາງລົງເລິກໃນທົ່ວປະເທດ ຄືນັກແປພາສາຜູ້ມີຄວາມມຸ່ງໝັ້ນຕັ້ງໃຈ ທີ່ຊື່ວ່າ ຮຸຍວັນ (Huy Văn) — ເຊິ່ງແມ່ນຜູ້ທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານ ອາຊ໌ດາ ເຂົ້າໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງຕື່ມອີກ ກ່ຽວກັບຮີດຄອງປະເພນີ, ວິຖີຊີວິດ ແລະ ປະຫວັດສາດອັນຍາວນານ ຂອງຄົນຫວຽດນາມ.

ຜ່ານການເລົ່າເລື່ອງຂອງອ້າຍ ຮຸຍວັນ, ຜູ້ກຳກັບຮູບເງົາຊາວ ອາແຊກບາຍຊານ ທ່ານນີ້ ໄດ້ຮັບຮູ້ຕື່ມກ່ຽວກັບ “ຊີວິດອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດໃນອະດີດ ຂອງບັນດາຜູ້ຄົນທີ່ບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກກັນມາກ່ອນ”. ທ່ານໄດ້ຍິນເລື່ອງລາວ ກ່ຽວກັບການລຸກຮືຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ ຂອງຊາວນາມາຕັ້ງແຕ່ຍຸກເລີ່ມຕົ້ນ, ເລື່ອງລາວຂອງບັນດາວິລະບຸລຸດປົດປ່ອຍຊາດ ແລະ ລວມທັງພາບຂອງປະຊາຊົນຜູ້ອອກແຮງງານ ທີ່ພາກັນດຸໝັ່ນຂະຫຍັນພຽນ ທຳມາຫາກິນຢູ່ຕາມທົ່ງນາທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນ ຢ່າງງຽບໆ.

ໜຶ່ງໃນຄວາມຊົງຈຳ ທີ່ສ້າງຄວາມສະເທືອນໃຈ ແລະ ຕື້ນຕັນໃຈທີ່ສຸດ ສຳລັບນັກສ້າງຮູບເງົາຊາວ ອາແຊກບາຍຊານ ທ່ານນີ້ ແມ່ນຖ້ຽວບິນທີ່ເດີນທາງໄປສູ່ ດຽນບຽນຟູ. ເມື່ອໄດ້ຢືນຢູ່ເທິງຜືນແຜ່ນດິນ ທີ່ຫາກກໍຜ່ານພົ້ນແປວໄຟແຫ່ງສົງຄາມມາໄດ້ພຽງບໍ່ເທົ່າໃດປີ, ເຊິ່ງຮ່ອງຮອຍຄວາມທຸກຍາກຍັງຄົງປາກົດໃຫ້ເຫັນເທິງໃບໜ້າຂອງທຸກໆຄົນ, ທ່ານກໍອົດບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະມີຄວາມຮູ້ສຶກອອນຊອນ ແລະ ສະຫົດສະຫູ່ໃຈ. ໃນການຍ່າງເລາະຕາມແນວສະໜາມຮົບທີ່ຍັງຫຼົງເຫຼືອຢູ່, ທ່ານໄດ້ເຫັນກອງລະເບີດ, ລູກປືນໃຫຍ່ ແລະ ປື້ນກົນ ທີ່ຖືກກອງໄວ້ສູງເປັນພະເນີນເທິນທຶກ, ໂດຍມີພາບຂອງບັນດາແມ່ຍິງ ທີ່ພາກັນຫາບຊາຍຢູ່ເທິງບ່າໄຫລ່ອັນຈ່ອຍຜອມ ປາກົດໃຫ້ເຫັນເປັນໄລຍະ.

ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງ, ທ່ານມີຄວາມປະທັບໃຈຢ່າງສຸດຊຶ້ງ ຕໍ່ກັບພາບຂອງບັນດານັກຮົບ ທີ່ນຳເອົາລູກລະເບີດທີ່ມີຄວາມຍາວເຖິງ 2 ແມັດ ຂອງພວກລ່າມືອງຂຶ້ນຝຣັ່ງ ມາຜູກໃສ່ໂຕຄວາຍ ເພື່ອນຳໃຊ້ແທນລົດບົດສະໜາມ. ຜູ້ກຳກັບຈາກສະຫະພາບໂຊວຽດ ທ່ານນີ້ ເຖິງຂັ້ນຕ້ອງອຸທານອອກມາວ່າ:

“ວຽກງານທຸກຢ່າງຢູ່ທີ່ນີ້ ລ້ວນແຕ່ຖືກຈັດຕັ້ງປະຕິບັດດ້ວຍແຮງງານມື, ປຽບເໝືອນກັບວ່າ ເຕັກໂນໂລຊີຂອງສະຕະວັດທີ XX ບໍ່ເຄີຍມີຕົວຕົນຢູ່ທີ່ນີ້ເລີຍ!”.

ບໍ່ພຽງແຕ່ມອບຄວາມຮັກ ໃຫ້ແກ່ຜືນແຜ່ນດິນທີ່ເຄີຍຜ່ານພົບລະເບີດແລະລູກປືນມາຢ່າງຫຼວງຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ທ່າມກາງຄວາມເປັນຈິງອັນໂຫດຮ້າຍຂອງສົງຄາມ, ທ່ານຍັງມີຄວາມຮູ້ສຶກອ່ອນໄຫວ ຕໍ່ກັບເລື່ອງລາວຄວາມຮັກ ຂອງບັນດາບ່າວສາວຊົນເຜົ່າສ່ວນໜ້ອຍ. ໃນປື້ມບັນທຶກຄວາມຊົງຈຳ ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມອງເຫັນຢູ່ຫວຽດນາມ, ທ່ານໄດ້ສະແດງຄວາມຮ່ວມຮູ້ສຶກອັນເຈັບປວດ ເມື່ອໄດ້ຍິນເລື່ອງລາວຂອງຍິງສາວຊົນເຜົ່າໄທ ທີ່ຊື່ວ່າ ລີ້ທິເຊີນ (Lý Thị Sơn). ນາງກໍເຄີຍມີວັນເວລາແຫ່ງຄວາມສຸກ ຢູ່ຄຽງຂ້າງຄົນຮັກຂອງຕົນ, ແຕ່ແລ້ວ ລະເບີດແລະລູກປືນທີ່ຕົກລົງມາ ໄດ້ພາກທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງໄປຈາກນາງຈົນໝົດສິ້ນ.

ດ້ວຍກ້ອງຖ່າຍຮູບເງົາໂຕເກົ່າ ທີ່ມີສຽງດັງ “ແຊ່ໆ”, ທ່ານແລະບັນດາເພື່ອນຮ່ວມງານ ໄດ້ບັນທຶກຟີມຮູບເງົາເອກະສານອັນລ້ຳຄ່າໄວ້ໄດ້ຫຼາກຫຼາຍ ກ່ຽວກັບຜືນແຜ່ນດິນສັກສິດ ດຽນບຽນ — ເຊິ່ງແມ່ນບ່ອນທີ່ຜູ້ຄົນເປັນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ໄດ້ສະຫຼະຊີວິດລົງ ເພື່ອໃຫ້ຊີວິດໃໝ່ໄດ້ກຳເນີດຂຶ້ນມາ. ບັນດາເອກະສານອັນລ້ຳຄ່າເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ກາຍມາເປັນວັດຖຸດິບຕົວຈິງທີ່ມີຊີວິດຊີວາ, ຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານສາມາດເຮັດໜ້າທີ່ເປັນທີ່ປຶກສາ ໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ກຳກັບຮຸ່ນໜຸ່ມຂອງ ຫວຽດນາມ ໃນເວລານັ້ນ ຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ ໃນບັນດາຜົນງານຮູບເງົາທຳອິດຂອງພວກເຂົາ, ເຊິ່ງຜົນງານທີ່ພົ້ນເດັ່ນແມ່ນຮູບເງົາເລື່ອງ “Chung một dòng sông” (ຮ່ວມສາຍນ້ຳດຽວກັນ - ປີ 1959). ນີ້ຄືບັນດາແຜ່ນອິດທຳອິດ, ທີ່ປະກອບສ່ວນກຳນົດທິດທາງອັນຖືກຕ້ອງ ໃຫ້ແກ່ກະແສຮູບເງົາເລື່ອງການປະຕິວັດຂອງ ຫວຽດນາມ ຕະຫຼອດເສັ້ນທາງແຫ່ງການເຕີບໃຫຍ່ຂະຫຍາຍຕົວໃນໄລຍະຕໍ່ມາ.

ຜູ້ກຳກັບ ທ່ານ Ajdar Ibrahimov ຮ່ວມກັບບັນດາຄູອາຈານ ໂຮງຮຽນຮູບເງົາຫວຽດນາມ. (ພາບເອກະສານ)

ມໍລະດົກແຫ່ງສາຍພົວພັນມິດຕະພາບ ຫວຽດນາມ - ອາແຊກບາຍຊານ

ຊ່ວງໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະຕິບັດໜ້າທີ່ສິດສອນໂດຍກົງ ຢູ່ທີ່ໂຮງຮຽນຮູບເງົາຮ່ານ້ອຍ ກໍແມ່ນຊ່ວງເວລາທີ່ຜູ້ກຳກັບ ທ່ານ Ajdar Ibrahimov ໄດ້ທຸ້ມເທທັງສະຕິປັນຍາ ແລະ ແຮງກາຍແຮງໃຈ ເຂົ້າໃນພາລະກິດ “ບຳລຸງສ້າງຊັບພະຍາກອນມະນຸດ”.

ທ່ານໄດ້ເປັນປະທານໃນກອງປະຊຸມສຳມະນາ ຝຶກອົບຮົມຜູ້ກຳກັບ ແລະ ນັກສະແດງຮູບເງົາຫຼາກຫຼາຍຄັ້ງ, ທັງເຊື້ອເຊີນເອົາຜູ້ຊ່ຽວຊານສາກົນເຂົ້າມາຊ່ວຍເຫຼືອ ແລະ ຍາມໃດກໍມີຄວາມກິ້ງໄປກິ້ງມາ (ເປັນຫ່ວງແລະຄິດຄຳນຶງ) ຢູ່ສະເໝີວ່າ ຈະເຮັດແນວໃດເພື່ອຖ່າຍທອດຈິດວິນຍານ, ສີສັນ ແລະ ຄວາມໝາຍອັນແທ້ຈິງຂອງວິຊາຊີບຜູ້ກຳກັບ ໄປສູ່ຄົນຮຸ່ນນັກສຶກສາຮຸ່ນໜຸ່ມ ໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງທີ່ສຸດ. ທ່າຍກາງສະພາບອາກາດອັນຮ້ອນອົບອວນຂອງເຂດຮ້ອນ, ທ່ານໄດ້ມີຄວາມອົດທົນ, ເອົາໃຈໃສ່ອະທິບາຍ ແລະ ແນະນຳໃຫ້ແກ່ນັກສຶກສາ ກໍຄືນັກສະແດງຮຸ່ນໜຸ່ມ ຢ່າງລະອຽດລະອໍໃນທຸກໆທ່າທາງ, ກິລິຍາ ແລະ ແວວຕາໃນເວລາສະແດງ. ເຖິງວ່າຈະຕ້ອງຜ່ານພົບກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ຂາດເຂີນໃນຫຼາຍໆດ້ານ, ທ່ານກໍຍັງຄົງຜູກພັນ ແລະ ປະຕິບັດງານຢູ່ ຫວຽດນາມ ຈົນຮອດປີທີ່ນັກສຶກສາຊຸດທຳອິດ ຂອງໂຮງຮຽນຮູບເງົາຮຽນຈົບ, ໂດຍທ່ານໄດ້ເຮັດໜ້າທີ່ຕິດຕາມກວດກາ ແລະ ຊີ້ນຳບົດໂຄງການຈົບຊັ້ນ ຂອງນັກສຶກສາຊຸດທຳອິດນັ້ນໂດຍກົງ.

ໝາກຜົນອັນດີງາມໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ ເມື່ອນັກສຶກສາຊຸດທຳອິດຈຳນວນ 53 ສະຫາຍ ໄດ້ສຳເລັດການສຶກສາ ແລະ ກາຍມາເປັນຄະນະຜູ້ກຳກັບ ແລະ ນັກສະແດງມືອາຊີບຊຸດທຳອິດ ຂອງຫວຽດນາມ. ບັນດາຮູບເງົາທີ່ໄດ້ຮັບການຊີ້ນຳ ແລະ ແນະນຳໂດຍກົງຈາກທ່ານ ເປັນຕົ້ນແມ່ນເລື່ອງ “Con chim vành khuyên” (ນົກແວ່ນ) ແລະ “Hai người lính” (ທະຫານສອງນາຍ) ໄດ້ສ້າງຊື່ສຽງ ແລະ ຈາລຶກຂີດໝາຍໃນເວທີສາກົນ ຢູ່ທີ່ງານເທດສະການຮູບເງົາ Karlovy Vary (ປະເທດເຊັກໂກສະໂລວາເກຍ) ໃນປີ 1962, ເຊິ່ງເປັນການໝາຍບາດກ້າວເລີ່ມຕົ້ນ ຂອງວົງການຮູບເງົາຫວຽດນາມ ໃນແຜນທີ່ໂລກ. ຕະຫຼອດໄລຍະເວລາ 3 ປີແຫ່ງການດຳລົງຊີວິດ ແລະ ປະຕິບັດງານຢູ່ ຫວຽດນາມ, ສຳລັບທ່ານ ອາຊ໌ດາ ແລ້ວ, ນັ້ນແມ່ນ “ບັນດາຊ່ວງປີວັນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍາກລຳບາກ ແຕ່ກໍມີຄວາມຈົບງາມ ແລະ ຍາກທີ່ຈະລືມເລືອນໄດ້”.

ໃນຊ່ວງໄລຍະວັນເວລາແຫ່ງການຕໍ່ສູ້ຕ້ານຈັກກະພັດອາເມລິກາກູ້ຊາດ ອັນດຸເດືອດແລະຂ້ຽວຂາດ, ທ່ານໄດ້ມີໂອກາດເຂົ້າພົບປະກັບ ປະທານ ໂຮ່ຈີມິນ ອີກຄັ້ງ. ເຊິ່ງໃນຄັ້ງນັ້ນ, ທ່ານປະທານໄດ້ມອບຄຳຍ້ອງຍໍຊົມເຊີຍອັນຈິງໃຈ ແລະ ສະໜິດສະໜົມຕໍ່ທ່ານວ່າ:

“ເປັນເລື່ອງທີ່ດີດີແທ້ ທີ່ສະຫາຍໄດ້ເດີນທາງມາຮອດທີ່ນີ້. ເພື່ອນມິດກໍຄືຄວາມຜູກພັນຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນ, ບໍ່ວ່າຈະຍາມທຸກຫຼືຍາມສຸກ ກໍຍາມໃດກໍມີຄວາມເອົາໃຈໃສ່ນຳກັນ”.

ຄຳເວົ້າດັ່ງກ່າວນັ້ນ ປຽບເໝືອນການເພີ່ມກຳລັງແຮງ ແລະ ຄວາມໝັ້ນໃຈໃຫ້ແກ່ທ່ານ ໃນການບັນທຶກຟີມຮູບເງົາອັນຈິງແທ້ ກ່ຽວກັບສົງຄາມຢູ່ ຫວຽດນາມ.

ໃນມື້ທີ່ຕ້ອງໄດ້ເດີນທາງອອກຈາກ ຫວຽດນາມ ເຊິ່ງເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ສົງຄາມຍັງຄົງດຳເນີນໄປຢ່າງຂ້ຽວຂາດ, ຜູ້ກຳກັບ ທ່ານ ອາຊ໌ດາ ອີບຣາຮີມອຟ ໄດ້ນຳເອົາຮູບຖ່າຍຂອງເດັກນ້ອຍຄົນໜຶ່ງ ທີ່ຊື່ວ່າ ຍັດເຕິນ (Nhật Tân - ໝາຍເຖິງ ວັນໃໝ່) ຕິດໂຕໄປພ້ອມ ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອໝັ້ນອັນແໜ້ນແຟ້ນວ່າ:

“ແລ້ວມື້ນັ້ນກໍຈະມາເຖິງ – ມື້ທີ່ປະຊາຊົນຫວຽດນາມ ຈະຍາດໄດ້ສັນຕິພາບມາຢ່າງສົມບູນ. ແລະ ເມື່ອຮອດເວລານັ້ນ, ຢູ່ທົ່ວທຸກຫົນທຸກແຫ່ງໃນທົ່ວປະເທດແຫ່ງນີ້, ໃບໜ້າຂອງເດັກນ້ອຍທຸກໆຄົນ ຈະເຕັມໄປດ້ວຍຮອຍຍິ້ມອັນສົດໃສ ແລະ ມີຄວາມສຸກ ຄືກັນກັບຫຼານ ຍັດເຕິນ”.

ພາຍຫຼັງທີ່ໄດ້ເດີນທາງກັບຄືນເຖິງປະເທດຂອງຕົນ, ທ່ານໄດ້ຂຽນປື້ມຈຳນວນ 3 ເຫຼັ້ມ ກ່ຽວກັບ ຫວຽດນາມ, ເພື່ອເປັນວິທີການໜຶ່ງໃນການບັນທຶກ ແລະ ຮັກສານ້ຳໃຈໄມຕີຈິດ ທີ່ມີຕໍ່ກັບຜືນແຜ່ນດິນ ທີ່ໄດ້ບຳລຸງລ້ຽງຈິດວິນຍານສິລະປະຂອງຕົນ. ບໍ່ວ່າບຸກຄົນໃດທີ່ເດີນທາງຈາກ ຫວຽດນາມ ໄປປະຕິບັດງານຢູ່ທີ່ ນະຄອນຫຼວງມົດສະກູ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄົນຮູ້ຈັກຫຼືບໍ່ກໍຕາມ, ທ່ານລ້ວນແຕ່ໄດ້ເຊື້ອເຊີນໃຫ້ມາຢ້ຽມຢາມເຮືອນ, ທັງລົງມືຕ້ອນຮັບດ້ວຍຕົນເອງ ເພື່ອທີ່ຈະໄດ້ຮ່ວມກັນຫວນຄືນເຖິງຄວາມຊົງຈຳ ກ່ຽວກັບຊ່ວງເວລາແຫ່ງແປວໄຟສົງຄາມໃນອະດີດ. ຈົນຮອດວິນາທີສຸດທ້າຍແຫ່ງຊີວິດ, ຫົວໃຈຂອງຜູ້ກຳກັບຮູບເງົາທ່ານນີ້ ກໍຍັງຄົງຄິດຮອດແລະຄຳນຶງເຖິງ ຫວຽດນາມ ຢູ່ສະເໝີ.

ຫວຽດນາມ ໃນປັດຈຸບັນແມ່ນບໍ່ມີສຽງປືນອີກຕໍ່ໄປແລ້ວ. ຮອຍຍິ້ມອັນສົດໃສຂອງເດັກນ້ອຍ ຍັດເຕິນ ໃນປີງວນນັ້ນ ໃນມື້ນີ້ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ ເທິງໃບໜ້າຂອງເດັກນ້ອຍຫຼາຍລ້ານຄົນ ໃນທົ່ວທຸກຫົນແຫ່ງຂອງຜືນແຜ່ນດິນຮູບຕົວ S, ຄືກັນກັບຄວາມເຊື່ອໝັ້ນອັນຊື່ສັດບໍລິສຸດຂອງທ່ານ. ເຖິງວ່າເສັ້ນທາງການເດີນທາງເພື່ອບັນທຶກເລື່ອງລາວຊີວິດ ຜ່ານກ້ອງສ່ອງຂອງຜູ້ກຳກັບຮູບເງົາຜູ້ມີພອນສະຫວັນທ່ານນີ້ ໄດ້ອັດລົງແລ້ວກໍຕາມ, ແຕ່ບັນດາຟີມຮູບເງົາທີ່ເປັນການວາງຮາກຖານ ໃຫ້ແກ່ວົງການຮູບເງົາຂອງຫວຽດນາມ ຂອງທ່ານ ນັ້ນ ຈະຍັງຄົງຮັກສາຄຸນຄ່າໄວ້ໄດ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ປຽບເໝືອນສິ່ງທີ່ຊ່ວຍເຕືອນສະຕິ ແລະ ຢັ້ງຢືນເຖິງສາຍພົວພັນມິດຕະພາບ ຫວຽດນາມ - ອາແຊກບາຍຊານ ອັນໝັ້ນຄົງທະນົງແກ່ນ ຕະຫຼອດກາລະນານ.

ບັນດາປະເທດ ອາຟຣິກາ ມຸ່ງຫວັງຢາກຊຸກຍູ້ການຮ່ວມມືໃຫ້ເຂົ້າສູ່ລວງເລິກກວ່າເກົ່າກັບ ຫວຽດນາມ ຍສໝ - ໃນວັນທີ 21 ພຶດສະພາ, ຢູ່ທີ່ຮ່ານ້ອຍ, ທ່ານລັດຖະມົນຕີກະຊວງການຕ່າງປະເທດ ເລຮວ່າຍຈຸງ (Lê Hoài Trung) ໄດ້ມີການພົບປະເຮັດວຽກຮ່ວມກັບ ຄະນະເອກອັກຄະລັດຖະທູດ ແລະ ຜູ້ຮັກສາການແທນເອກອັກຄະລັດຖະທູດ ຂອງບັນດາປະເທດ ອາຟຣິກາ ປະຈຳ ຫວຽດນາມ ເນື່ອງໃນໂອກາດສະເຫຼີມສະຫຼອງວັນ ອາຟຣິກາ ຄົບຮອບ 63 ປີ (25/5/1963 ...

ຫວຽດນາມ ໃຫ້ຄຳໝັ້ນສັນຍາຈະປະກອບສ່ວນຢ່າງຕັ້ງໜ້າ ເຂົ້າໃນກອງປະຊຸມສຸດຍອດສະເຫຼີມສະຫຼອງ ອາຊຽນ - ຣັດເຊຍ ຍສໝ - ໃນວັນທີ 21 ພຶດສະພາ, ໃນການເຂົ້າຮ່ວມກອງປະຊຸມທາງໄກ ປຶກສາຫາລືບໍ່ເປັນທາງການແບບເປີດກວ້າງ ຂັ້ນລັດຖະມົນຕີຕ່າງປະເທດ ອາຊຽນ ເພື່ອກະກຽມໃຫ້ແກ່ກອງປະຊຸມສຸດຍອດສະເຫຼີມສະຫຼອງ ອາຊຽນ - ຣັດເຊຍ, ທ່ານລັດຖະມົນຕີກະຊວງການຕ່າງປະເທດ ເລຮວ່າຍຈຸງ (Lê Hoài Trung) ໄດ້ຢັ້ງຢືນວ່າ ຫວຽດນາມ ຈະເຂົ້າຮ່ວມຢ່າງເປັນເຈົ້າການ, ປະກອບສ່ວນຢ່າງຕັ້ງໜ້າເຂົ້າໃນຜົນສຳເລັດຂອງກອງປະຊຸມ, ພ້ອມທັງສືບຕໍ່ຊຸກຍູ້ບົດບາດເປັນກາງຂອງ ອາຊຽນ ໃນການຮັກສາການເຈລະຈາ, ...