ເຫດຮ້າຍຄັ້ງໜຶ່ງ ກາຍເປັນຄວາມສຸກ

Bohdan Eduard ຖ່າຍຮູບຢູ່ບາງສະຖານທີ່ ໃນໄລຍະເດີນທາງທ່ອງທ່ຽວຢູ່ຫວຽດນາມ.

ຕົ້ນປີ 2020, ຂ້າພະເຈົ້າຍັງເປັນນັກສຶກສາຢູ່ຈີນ. ໃນຊ່ວງພັກຮຽນ, ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ແຟນສາວຕັດສິນໃຈສະພາຍເປ້ມາທ່ອງທ່ຽວຫວຽດນາມສອງສາມອາທິດ ກ່ອນຈະກັບໄປຮຽນຕໍ່. ແຕ່ແລ້ວ, ພະຍາດລະບາດ COVID-19 ກໍເກີດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ. ຊາຍແດນຖືກປິດ, ຖ້ຽວບິນຕ່າງໆຖືກຍົກເລີກ, ທຸກແຜນການຖືກປ່ຽນໄປໝົດ. ຂ້າພະເຈົ້າກາຍເປັນຄົນທີ່ “ຕິດຄ້າງ” ຢູ່ກາງປະເທດທີ່ແປກໜ້າ.

ຂ້າພະເຈົ້າຈຳຕ້ອງຫາທາງເລີ່ມຕົ້ນຊີວິດໃໝ່ຢູ່ຫວຽດນາມ. ຂ້າພະເຈົ້າຫາວຽກສອນພາສາອັງກິດໄດ້ ເພື່ອມີລາຍຮັບເພີ່ມ.

Bohdan Eduard ໃນຫ້ອງຮຽນສອນພາສາອັງກິດ.

ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໂຊກດີທີ່ມີໝູ່ຊາວຫວຽດນາມຄົນໜຶ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກນາງຜ່ານໝູ່ເພື່ອນທີ່ເຮັດວຽກຢູ່ສູນພາສາອັງກິດ. ໃນຊ່ວງມື້ທີ່ຕ້ອງກັກຕົວ, ນາງປາກົດຕົວຄືກັບ “ແມ່ຄົນທີສອງ”. ທຸກເຊົ້າ, ນາງຈະນຳອາຫານມາແຂວນໄວ້ໜ້າປະຕູເຮືອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ສົ່ງຂໍ້ຄວາມຖາມໄຖ່ທຸກເລື່ອງ ແລ້ວຍັງຊ່ວຍພວກເຮົາລົງທະບຽນສັກວັກຊີນ.

ຄວາມມີນ້ຳໃຈນັ້ນບໍ່ໄດ້ມາຈາກໜ້າທີ່ ຫຼື ມາລະຍາດທາງສັງຄົມ. ບໍ່ມີໃຜຮ້ອງຂໍໃຫ້ນາງເຮັດແນວນັ້ນ, ມັນເປັນພຽງຄວາມໃຈດີທີ່ອອກມາຈາກໃຈ.

ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍເດີນທາງຜ່ານຫຼາຍປະເທດ, ແຕ່ບໍ່ມີບ່ອນໃດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າສຳຜັດໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນເຖິງຄວາມຈິງໃຈທີ່ຜູ້ຄົນມອບໃຫ້ຄົນຕ່າງປະເທດທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກກັນ ເທົ່າກັບຢູ່ທີ່ນີ້.

ຈາກສິ່ງນ້ອຍໆເຫຼົ່ານັ້ນເອງ, ຂ້າພະເຈົ້າເລີ່ມເຂົ້າໃຈຫວຽດນາມ. ຄວາມເມດຕານັ້ນໄດ້ “ຜູກ” ຂາຂ້າພະເຈົ້າໄວ້, ປ່ຽນຄົນທີ່ບັງເອີນຕິດຄ້າງຢູ່ ໃຫ້ກາຍເປັນຄົນທີ່ຢາກຢູ່ຕໍ່.

ມີເຊົ້າມືດມື້ໜຶ່ງ, ຕອນທີ່ຍັງພັກຢູ່ໂຮງແຮມໃນເຂດ 1, ຂ້າພະເຈົ້າສະດຸ້ງຕື່ນຂຶ້ນຍ້ອນສຽງເລາະຂາຍຂອງທີ່ດັງຂຶ້ນຈາກຖະໜົນດ້ານລຸ່ມ.

“ຊະລາເປົານີ້...”

ຂ້າພະເຈົ້າເປີດຜ້າກັ້ງແລ້ວແນມລົງໄປ. ນະຄອນຍັງບໍ່ທັນຕື່ນດີ, ແຕ່ຮ້ານອາຫານຕາມແຄມທາງໄດ້ກໍ່ໄຟຂຶ້ນແລ້ວ. ຄົນຂາຍຟ້າວກຽມໝໍ້ນ້ຳແກງ, ຈັດໂຕະນ້ອຍໆແຕ່ລະໂຕ. ສຽງຖ້ວຍຈານກະທົບກັນ, ສຽງລົດທີ່ຍັງບາງຕາ, ແສງໄຟສີເຫຼືອງສ່ອງລົງໃສ່ໃບໜ້າຂອງຜູ້ຄົນທີ່ກຳລັງເລີ່ມຕົ້ນມື້ໃໝ່ເພື່ອຫາລ້ຽງຊີບ.

ຮ້ານຄ້າເລາະຂາຍຕາມຖະໜົນ.

ນັ້ນແມ່ນສຽງຂອງຄວາມບໍ່ຍອມຈຳນົນ. ຄົນຫວຽດນາມບໍ່ນັ່ງລໍຖ້າໃຫ້ຄວາມຫວັງເຂົ້າມາຫາ, ພວກເຂົາຈຸດໄຟດ້ວຍຕົນເອງ, ສ້າງທາງຫາລ້ຽງຊີບດ້ວຍຕົນເອງ. ສິ່ງນັ້ນສອນຂ້າພະເຈົ້າວ່າ: ຢູ່ເທິງຜືນແຜ່ນດິນແຫ່ງນີ້, ພຽງແຕ່ທ່ານດຸໝັ່ນ ແລະ ຮັກຊີວິດ, ທ່ານກໍຈະບໍ່ຖືກປະໄວ້ຂ້າງຫຼັງ.

ຕໍ່ມາ, ເມື່ອໄດ້ເຮັດວຽກຮ່ວມກັບຄົນຫວຽດນາມ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍເຫັນຈິດໃຈແບບນັ້ນຢູ່ທຸກບ່ອນ. ເພື່ອນຮ່ວມງານຂອງຂ້າພະເຈົ້າດຸໝັ່ນ, ອົດທົນ ແລະ ຊອກຫາວິທີຜ່ານຜ່າຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຢູ່ສະເໝີ. ບາງທີກໍເປັນຍ້ອນຈິດໃຈແບບນັ້ນ ປະເທດນີ້ຈຶ່ງສາມາດຜ່ານສົງຄາມ, ໄພທຳມະຊາດ ແລະ ພະຍາດລະບາດ ແຕ່ຍັງຄົງພັດທະນາຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ.

ອາຫານຫວຽດນາມກໍເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນຊີວິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

ຕະຫຼອດ 6 ປີຜ່ານມາ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮຽນວິທີດຳລົງຊີວິດ ແລະ “ກິນ” ແບບຄົນຫວຽດນາມຢ່າງແທ້ຈິງ. ສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ, ວັດທະນະທຳຫວຽດນາມປາກົດຢ່າງເຂັ້ມຂຸ້ນຢູ່ໃນຖ້ວຍບຸ໊ນຈ໊າຮ່າໂນ້ຍ. ນັ້ນແມ່ນຄວາມກົມກຽວອັນລົງຕົວ: ລົດຫວານອ່ອນໆຂອງນ້ຳຊຸບ, ກິ່ນຫອມຂອງຊີ້ນປີ້ງຖ່ານທີ່ເກັມໄໝ້ຕາມຂອບເລັກນ້ອຍ, ລົດສົ້ມຂອງຜັກດອງ ແລະ ຈະຂາດປໍເປຍຈືນກອບໆບໍ່ໄດ້ ຈຶ່ງຈະ “ຄົບລົດຊາດ”.

ແຕ່ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ ຕົນເອງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງທີ່ນີ້ ກໍຄືບຸນເຕັດຄັ້ງທຳອິດ. ໝູ່ຮຽນຄົນໜຶ່ງໄດ້ເປີດປະຕູເຮືອນ 4 ຊັ້ນຂອງຄອບຄົວຢູ່ນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ ເພື່ອຕ້ອນຮັບແຂກຕ່າງປະເທດສອງຄົນ ຄືຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ແຟນສາວ. ພວກເຮົາໄດ້ຮັບຫ້ອງພັກສ່ວນຕົວ, ໄດ້ຮ່ວມກິນເຂົ້າຄ່ຳສົ່ງທ້າຍປີກັບຄອບຄົວ, ເບິ່ງດອກໄຟ ແລະ ໄດ້ຮັບຊອງອັ່ງເປົາສີແດງສົດ. ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ຄອບຄົວໜຶ່ງເຊິ່ງບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກກັນ ພ້ອມຈະຕ້ອນຮັບພວກເຮົາຄືລູກຫຼານໃນເຮືອນ ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດຂອງຊາດ ໄດ້ລຶບລ້າງທຸກອຸປະສັກດ້ານພາສາ.

ບາງຮູບພາບຂອງ Bohdan Eduard ໃນໄລຍະທີ່ຢູ່ຫວຽດນາມ.

ໃນຕອນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າ ບັນດາສິ່ງທຳມະດາຢູ່ຫວຽດນາມ ກໍຄືສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ປະເທດນີ້ພິເສດ. ມັນບໍ່ແມ່ນບັນດາສິ່ງກໍ່ສ້າງອັນໃຫຍ່ໂຕ ຫຼື ສະຖານທີ່ມີຊື່ສຽງ, ແຕ່ແມ່ນວິທີທີ່ຜູ້ຄົນແປກໜ້າພ້ອມເປີດປະຕູເຮືອນ, ເປີດອ້ອມແຂນຕ້ອນຮັບ ເພື່ອໃຫ້ຄົນຕ່າງປະເທດຄືຂ້າພະເຈົ້າ ຮູ້ສຶກຄືກັບໄດ້ກັບຄືນບ້ານຂອງຕົນແທ້ໆ.

ທຸກມື້ນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປັບຕົວເຂົ້າກັບຊີວິດທີ່ນີ້ຢ່າງສົມບູນ. ຂ້າພະເຈົ້າສ້າງທີມບານເຕະຂອງຕົນເອງ, ຮ່ວມກັບເພື່ອນຮ່ວມງານຊາວຫວຽດນາມສົ່ງສຽງເຊຍຢູ່ໃນສະໜາມທຸກທ້າຍອາທິດ. ຂ້າພະເຈົ້າຮ່ວມມືເຮັດທຸລະກິດລົດຈັກ ແລະ ໃຊ້ເວລາຖ່າຍວິດີໂອ TikTok ເພື່ອເລົ່າເຖິງສິ່ງທຳມະດາທີ່ພົບເຫັນໃນແຕ່ລະມື້. ຂ້າພະເຈົ້າຢາກໃຫ້ທົ່ວໂລກຮູ້ວ່າ ຫວຽດນາມບໍ່ພຽງແຕ່ມີທິວທັດອັນສວຍງາມ, ແຕ່ຍັງມີຫົວໃຈທີ່ເປີດກວ້າງ ພ້ອມຈະປິ່ນປົວທຸກບາດແຜໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນທີ່ມາເຖິງ.

ບາງວິດີໂອກ່ຽວກັບຫວຽດນາມ ໃນຊ່ອງ TikTok Eduard_in_Vietnam.

6 ປີກ່ອນ, ການທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ຫວຽດນາມຕໍ່ ແມ່ນສິ່ງທີ່ຢູ່ນອກແຜນການ. ແຕ່ມື້ນີ້, ເມື່ອຢືນຈາກຫ້ອງພັກຊັ້ນ 26 ແນມລົງໄປຫາຖະໜົນຫົນທາງອັນຄຶກຄັກ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າ ຕົນເອງກຳລັງຫາຍໃຈໄປພ້ອມກັບຈັງຫວະຂອງໄຊງ່ອນ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເບິ່ງຫວຽດນາມຜ່ານສາຍຕາຂອງນັກທ່ອງທ່ຽວອີກແລ້ວ. ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງແນມໄປຫາອະນາຄົດ, ໄປຫາຄອບຄົວນ້ອຍໆທີ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ແຟນສາວຈະຮ່ວມກັນສ້າງຂຶ້ນຢູ່ເທິງຜືນແຜ່ນດິນທີ່ເປັ່ງປ່ຽມໄປດ້ວຍນ້ຳໃຈແຫ່ງນີ້.

ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າ ຊີວິດຊ່າງມະຫັດສະຈັນແທ້ໆ: ຈາກຄົນທີ່ “ຕິດຄ້າງ”, ຂ້າພະເຈົ້າກາຍເປັນແຂກທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບເຊີນ. ແຕ່ສຸດທ້າຍ ຂ້າພະເຈົ້າກັບໄດ້ພົບຂຸມຊັບອັນລ້ຳຄ່າ, ໄດ້ມາເຖິງຝັ່ງຝັນອັນສວຍງາມຢູ່ເທິງຜືນແຜ່ນດິນແຫ່ງນີ້ເອງ.

ຄວາມຕັ້ງຫວັງ ແລະ ຂໍ້ສະເໜີ - ບົດທີ 3 ຍສໝ​ - ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈ ແລະ ແນວຄິດຂອງຕົນ, ບັນດານັກວິຊາການ, ຜູ້ອາວຸໂສ, ນັກທຸລະກິດ, ນັກທ່ອງທ່ຽວ, ນັກສິລະປິນ, ຊາວໜຸ່ມ, ຊາວຫວຽດນາມຢູ່ຕ່າງປະເທດ… ຕະຫຼອດຮອດບັນດານັກການທູດພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດ ໄດ້ປະກອບຄຳເຫັນ ແລະ ສະແດງຄວາມປາດຖະໜາຕໍ່ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຂອງສະຫະພັນບັນດາອົງການມິດຕະພາບຫວຽດນາມ ໃນອາຍຸການໃໝ່.

ເພື່ອໃຫ້ປະສິດທິຜົນຍືນຍາວກວ່າອາຍຸໂຄງການ ຍສໝ - ຕາມທ່ານນາງ Karolina Rutkowska, ຜູ້ອຳນວຍການໂຄງການປະຈຳປະເທດຂອງອົງການ VVOB ປະຈຳຫວຽດນາມ, ໂຄງການຮ່ວມມືໜຶ່ງຈະມີຄຸນຄ່າຢ່າງແທ້ຈິງ ກໍຕໍ່ເມື່ອໝາກຜົນຂອງມັນບໍ່ຢຸດຢູ່ພຽງໄລຍະເວລາຜັນຂະຫຍາຍ, ແຕ່ຍັງສາມາດສ້າງຂີດຄວາມສາມາດ, ວິທີການເຮັດວຽກ ແລະ ຄຳໝັ້ນສັນຍາ ເພື່ອໃຫ້ການປ່ຽນແປງເຫຼົ່ານັ້ນສືບຕໍ່ດຳລົງຢູ່ ຫຼັງຈາກໂຄງການສິ້ນສຸດລົງ.