ການຈັບມືຂອງຫຸ່ນຍົນ

ທ່ານ ເຈິ່ນຫງິ (ຄົນທີ 8 ຈາກຊ້າຍ) ຖ່າຍຮູບຮ່ວມກັບຫຸ່ນຍົນ ແລະ ບັນດາຜູ້ແທນ ທີ່ເວທີປາໄສສຸດຍອດການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳປັນຍາປະດິດ ຈີນ - ອາຊຽນ ຄັ້ງທີ II.

3 ເດືອນສຳລັບການສຳຜັດມືຄັ້ງໜຶ່ງ

ຂ້າພະເຈົ້າຊື່ ເຈິ່ນຫງິ, ເປັນຄົນຈີນ. ເກືອບ 20 ປີຜ່ານມາ, ຂ້າພະເຈົ້າເດີນທາງໄປມາລະຫວ່າງຈີນ ແລະ ຫວຽດນາມເປັນປະຈຳ, ເຂົ້າຮ່ວມຫຼາຍກິດຈະກຳແລກປ່ຽນ ແລະ ຮ່ວມມືໃນຂົງເຂດຮູບເງົາ, ວັດທະນະທຳ ແລະ ວິທະຍາສາດ - ເຕັກໂນໂລຊີຂອງສອງປະເທດ. ໃນບັນດາວຽກງານຕ່າງໆທີ່ໄດ້ດຳເນີນຢູ່ຫວຽດນາມ, ຂະບວນການເຂົ້າຮ່ວມສ້າງສັນ ແລະ ຈັດຕັ້ງເວທີປາໄສສຸດຍອດການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳປັນຍາປະດິດ ຈີນ - ອາຊຽນ ຄັ້ງທີ II ແມ່ນເຫດການສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈື່ຈຳໄດ້.

ຫຸ່ນຍົນມີປະຕິສຳພັນກັບບັນດາຜູ້ແທນ ທີ່ເວທີປາໄສ.

ບໍ່ຫຼາຍຄົນຮູ້ວ່າ, ເພື່ອໃຫ້ມີຊ່ວງເວລາພຽງບໍ່ກີ່ວິນາທີທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍອາລົມລະຫວ່າງບັນດານັກວິທະຍາສາດອາວຸໂສຂອງຫວຽດນາມ ແລະ ຫຸ່ນຍົນຢູ່ຮ່າໂນ້ຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງຜ່ານຜ່າການລໍຄອຍດ້ວຍຄວາມກັງວົນເປັນເວລາເຖິງ 3 ເດືອນ. ການນຳເອົາເຕັກໂນໂລຊີໃໝ່ຂ້າມຊາຍແດນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງງ່າຍຄືກັບການຂົນສົ່ງສິນຄ້າທົ່ວໄປ. ມັນປະກອບດ້ວຍຂັ້ນຕອນດ້ານເອກະສານຫຼາຍຢ່າງ, ຄວາມແຕກຕ່າງດ້ານກົດລະບຽບເຕັກນິກ ແລະ ທັງອຸປະສັກຈາກວິທີການເຂົ້າເຖິງເຕັກໂນໂລຊີຂອງສອງປະເທດ.

ຕະຫຼອດ 3 ເດືອນນັ້ນ, ເມື່ອຜະລິດຕະພັນຍັງຢູ່ດ່ານຊາຍແດນເພື່ອດຳເນີນຂັ້ນຕອນເອກະສານແຕ່ລະຂັ້ນຕອນໃຫ້ສຳເລັດ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກຄືກັບນັ່ງຢູ່ເທິງໄຟ. ແຜນການໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ແລ້ວ, ຜູ້ຊ່ຽວຊານສາກົນໄດ້ຮັບເຊີນແລ້ວ, ວັນເປີດງານກໍຖືກກຳນົດແລ້ວ. ຖ້າຫາກຫຸ່ນຍົນບໍ່ສາມາດປາກົດຕົວໄດ້ທັນເວລາ, ຄວາມທຸ່ມເທຕະຫຼອດໜຶ່ງປີຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະຍັງບໍ່ສຳເລັດ. ແຕ່ດ້ວຍການປະສານງານຂອງບັນດາເພື່ອນຮ່ວມງານຫວຽດນາມ, ໃນທີ່ສຸດຫຸ່ນຍົນກໍຖືກນຳເຂົ້າໄປຈັດສະແດງຢູ່ເຂດຈັດສະແດງໃນຮ່າໂນ້ຍ. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກໂລ່ງໃຈຢ່າງແທ້ຈິງ.

ທ່ານ ຫງວຽນກວັນ (ຄົນທີ 4 ຈາກຊ້າຍ), ອະດີດລັດຖະມົນຕີກະຊວງວິທະຍາສາດ ແລະ ເຕັກໂນໂລຊີ, ປະທານສະມາຄົມອັດຕະໂນມັດຫວຽດນາມ ພົບປະ ແລະ ແລກປ່ຽນກັບຫຸ່ນຍົນ AI.

ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ທ່ານ ຫງວຽນກວັນ ຍິ້ມ ແລະ ຈັບມືກັບຫຸ່ນຍົນ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກຕື້ນຕັນຈົນນ້ຳຕາເກືອບໄຫຼ. ມັນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເຄື່ອງຈັກທີ່ບໍ່ມີຈິດວິນຍານ, ແຕ່ເປັນ “ພະຍານ” ຂອງຄວາມພາກພຽນອົດທົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ການຮ່ວມມືຂອງມິດສະຫາຍຫວຽດນາມ. ການຈັບມືນັ້ນຄືດັ່ງຂົວເຊື່ອມຕໍ່ ລະຫວ່າງປະສົບການຂອງຄົນຮຸ່ນກ່ອນ ແລະ ຄວາມປາຖະໜາຂອງເຕັກໂນໂລຊີໃນອະນາຄົດ.

“ພຽງແຕ່ສົ່ງຂໍ້ຄວາມ Zalo ຫາຂ້ອຍ, ບໍ່ວ່າເວລາໃດ”

ຫຼັງຈາກເດີນທາງໄປມາລະຫວ່າງສອງປະເທດຕະຫຼອດ 20 ປີ, ຂ້າພະເຈົ້າພົບວ່າ ຄົນຫວຽດນາມມີຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ພະຍາຍາມຢ່າງຫຼາຍໃນວຽກງານ. ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ, ຫຼັງຈາກເວລາເຮັດວຽກ, ພວກເຂົາກັບຄືນສູ່ຄອບຄົວ ແລະ ຄວາມສົນໃຈສ່ວນຕົວ. ແຕ່ເມື່ອມີຄວາມຈຳເປັນ, ພວກເຂົາພ້ອມເຮັດວຽກ “ຈົນລືມເວລາ”.

ຂ້າພະເຈົ້າຈື່ຈຳຄຳເວົ້າໜຶ່ງຂອງທ່ານ ຮອງເລຂາທິການສະມາຄົມອັດຕະໂນມັດຫວຽດນາມ (ອົງການປະສານງານຈັດຕັ້ງເວທີປາໄສ): “ຖ້າມີບັນຫາເກີດຂຶ້ນເວລາໃດ, ທ່ານພຽງແຕ່ສົ່ງຂໍ້ຄວາມໃນກຸ່ມ Zalo. ວຽກໃດທີ່ສາມາດແກ້ໄຂໄດ້ ຂ້ອຍຈະຕອບທັນທີ, ວຽກໃດທີ່ຍັງບໍ່ສຳເລັດ ຂ້ອຍຈະປະສານງານເພື່ອໃຫ້ມີຄຳຕອບໃນເຊົ້າມື້ຕໍ່ໄປ”.

ນັ້ນບໍ່ແມ່ນພຽງຄຳເວົ້າຕາມມາລະຍາດ. ມີບາງຄືນໃນເວລາ 1-2 ໂມງເຊົ້າ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຍັງກຳລັງຈັດການກັບກອງເອກະສານຈຳນວນຫຼາຍ, ໂທລະສັບຍັງຄົງດັງສຽງແຈ້ງເຕືອນຈາກ Zalo. ທ່ານແລະບັນດາເພື່ອນຮ່ວມງານຫວຽດນາມໄດ້ຕື່ນຮ່ວມກັບຂ້າພະເຈົ້າ, ຮ່ວມກັນກວດກາແຕ່ລະຄຳສັບທີ່ອ່ອນໄຫວ, ແຕ່ລະຂັ້ນຕອນການເຊື່ອມຕໍ່.

ຄວາມທຸ່ມເທແບບ “24/7” ນັ້ນໄດ້ທຳລາຍຂອບເຂດກົດເກນດ້ານຄວາມແຕກຕ່າງທາງວັດທະນະທຳທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍຮູ້ຈັກ. ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າ ຄວາມສຳເລັດຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ມາຈາກການທີ່ມີພຽງແນວຄິດທີ່ດີເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງມາຈາກການມີມິດສະຫາຍຫວຽດນາມທີ່ພ້ອມຮ່ວມເດີນທາງໄປນຳ.

ຂຽນຕໍ່ສາຍສຳພັນດ້ວຍເຕັກໂນໂລຊີ

ຫຼັງຈາກຫຼາຍປີເຮັດວຽກຢູ່ຫວຽດນາມ, ປັດຈຸບັນ ຂ້າພະເຈົ້າຍັງມີ “ຄວາມຝັນ” ອີກຢ່າງໜຶ່ງ: ຂ້າພະເຈົ້າຢາກຮ່ວມກັບຫວຽດນາມສ້າງ “ຄົນຮຸ່ນດິຈິຕອນ” ທີ່ແທ້ຈິງ.

ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງບົ່ມເພາະ “ຄວາມຝັນ” ທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ: ສ້າງສະຖາບັນຝຶກອົບຮົມດ້ານປັນຍາປະດິດ (AI) ແບບເລິກຊຶ້ງຢູ່ຫວຽດນາມ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງການໃຫ້ AI ເປັນພຽງຫຸ່ນຍົນທີ່ນຳມາສະແດງພຽງບໍ່ກີ່ວັນ ແລ້ວບັນຈຸກັບຄືນປະເທດ. ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການຖ່າຍທອດຄວາມຮູ້, ຕັ້ງແຕ່ຫຼັກສູດມາດຕະຖານສາກົນ ຈົນເຖິງທີມອາຈານທີ່ມີປະສົບການຂອງຈີນ ໃຫ້ແກ່ນັກສຶກສາຫວຽດນາມ.

ທ່ານ ເຈິ່ນຫງິ ໃນການເຮັດວຽກກັບມະຫາວິທະຍາໄລໄຟຟ້າ.

ນັ້ນຈະເປັນບັນດາຫ້ອງທົດລອງທັນສະໄໝຢູ່ຮ່າໂນ້ຍ ຫຼື ນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ, ບ່ອນທີ່ວິສະວະກອນໜຸ່ມຫວຽດນາມບໍ່ພຽງແຕ່ຮຽນຮູ້ວິທີຄວບຄຸມໃຊ້ງານ, ແຕ່ຍັງສາມາດຖອດປະກອບ, ຂຽນໂປຣແກຣມ ແລະ ໃສ່ຈິດວິນຍານໃຫ້ກັບຫຸ່ນຍົນດ້ວຍຕົນເອງ ເພື່ອໃຫ້ພວກມັນເວົ້າພາສາຫວຽດນາມ, ເຂົ້າໃຈວັດທະນະທຳຫວຽດນາມ ແລະ ແກ້ໄຂບັນຫາຂອງປະເທດຕົນເອງ. AI ຕ້ອງໄດ້ຮັບການບຳລຸງລ້ຽງດ້ວຍຈິດໃຈ ແລະ ປັນຍາທ້ອງຖິ່ນ ຈຶ່ງຈະມີຊີວິດຊີວາຢ່າງແທ້ຈິງ.

ເມື່ອຫວນຄືນເສັ້ນທາງ 2 ທົດສະວັດທີ່ຜ່ານມາ, ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ຕົນເອງ “ໄດ້ຮັບ” ຫຼາຍສິ່ງເກີນຄາດ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄວາມໄວ້ວາງໃຈຈາກບັນດາຜູ້ອາວຸໂສ, ໄດ້ຮັບຄວາມເຫັນພ້ອມຈາກບັນດາເພື່ອນຮ່ວມງານທີ່ສະໜິດສະໜົມ, ແລະ ເໜືອສິ່ງອື່ນໃດ ແມ່ນການປະຕິບັດຕໍ່ກັນຢ່າງຈິງໃຈຄືກັບຄົນໃນຄອບຄົວ. ຄວາມ “ຮັກແພງ” ນັ້ນແມ່ນຊັບສິນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ຮັກສາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ທີ່ນີ້. ໃນອະນາຄົດ, ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງວ່າຈະເປັນຜູ້ເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ຍືນຍົງ, ນຳເອົາສິ່ງດີເດັ່ນທີ່ສຸດຂອງເຕັກໂນໂລຊີມາຮ່ວມສ້າງຄຸນຄ່າໃຫ້ກັບຜືນແຜ່ນດິນນີ້ - ບ່ອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຖືວ່າເປັນບ້ານເກີດເມືອງນອນແຫ່ງທີສອງມາດົນນານແລ້ວ.

ຫຼາຍກວ່າ 20 ປີທີ່ຜູກພັນກັບຫວຽດນາມ, ຜູ້ກຳກັບ ເຈິ່ນຫງິ (ຈີນ) ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມຢ່າງເລິກເຊິ່ງໃນກິດຈະກຳແລກປ່ຽນດ້ານວັດທະນະທຳ ແລະ ເສດຖະກິດລະຫວ່າງສອງປະເທດ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ທ່ານຍັງດຳລົງຕຳແໜ່ງສຳຄັນຫຼາຍຕຳແໜ່ງໃນສະມາຄົມຮູບເງົາ ແລະ ສິລະປະທີ່ມີຊື່ສຽງຢູ່ຈີນ ເຊັ່ນ: ສະມາຊິກສະມາຄົມຮູບເງົາເດັກຈີນ, ຮອງຫົວໜ້າຄະນະກຳມະການຮູບເງົາເດັກ (ສະມາຄົມສົ່ງເສີມຮູບເງົາປະຊາຊາດ), ຮອງຜູ້ອຳນວຍການຄະນະກຳມະການສິລະປະ (ສະມາຄົມສົ່ງເສີມວັດທະນະທຳຈີນກວາງຊີ) ແລະ ເປັນຜູ້ກໍ່ຕັ້ງ Studio ຜູ້ກຳກັບ ຫງວຽນຊວາຍ. ທ່ານ ເຈິ່ນຫງິ. ບໍ່ພຽງແຕ່ຈຳກັດຢູ່ດ້ານສິລະປະ, ທ່ານຍັງເປັນຜູ້ເຊື່ອມຕໍ່ດ້ານການຄ້າ ແລະ ເຕັກໂນໂລຊີຢ່າງບໍ່ຫຼຸດລະ. ໃນຖານະຮອງປະທານຜູ້ກໍ່ຕັ້ງສະພາການຄ້າຈີນປະຈຳຫວຽດນາມ ແລະ ຜູ້ອຳນວຍການສຳນັກງານຕິດຕໍ່ຂອງສູນສື່ສານສາກົນນານນິງຢູ່ຫວຽດນາມ, ທ່ານໄດ້ຜັກດັນຫຼາຍກິດຈະກຳການຄ້າ ແລະ ການສື່ສານທີ່ສຳຄັນ. ໂດຍສະເພາະ, ໃນຖານະອາຈານຮັບເຊີນຂອງສະຖາບັນປັນຍາປະດິດ (ມະຫາວິທະຍາໄລຊົນເຜົ່າກວາງຊີ), ທ່ານກຳລັງທຸ່ມເທໃຫ້ກັບພາລະກິດເຊື່ອມຕໍ່ການສຶກສາດິຈິຕອນ, ພະຍາຍາມນຳເອົາການນຳໃຊ້ AI ຂັ້ນສູງເຂົ້າສູ່ຊີວິດ ແລະ ຫ້ອງຮຽນຢູ່ຫວຽດນາມ, ປະກອບສ່ວນສ້າງຄວາມເປັນຈິງໃຫ້ແກ່ຄວາມປາຖະໜາການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນຂ້າມຊາຍແດນ.

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນພົນລະເມືອງຫວຽດນາມແລ້ວ ຍສໝ - ວັນທີ 23/6/2026 ໄດ້ກາຍເປັນໝຸດໝາຍພິເສດໃນຊີວິດຂອງທ່ານນາງ Hastie Gonzalez Brizaida (ກູບາ). ນັ້ນແມ່ນມື້ທີ່ນາງໄດ້ຮັບຂໍ້ຕົກລົງໃຫ້ສັນຊາດຫວຽດນາມ, ເປັນມື້ທີ່ນາງມີຊື່ວ່າ ເຈິ່ນຫງອກລິງ ແລະ ມີສິດໄດ້ຮັບສິດຜົນປະໂຫຍດທັງໝົດ ພ້ອມທັງປະຕິບັດພັນທະຂອງພົນລະເມືອງຫວຽດນາມຢ່າງຄົບຖ້ວນ.

ເຫດຮ້າຍຄັ້ງໜຶ່ງ ກາຍເປັນຄວາມສຸກ ຍສໝ - ຕອນບ່າຍມື້ໜຶ່ງໃນທ້າຍເດືອນ 7, ການໂທຜ່ານອອນລາຍໄດ້ເຊື່ອມຕໍ່ພວກເຮົາກັບຊາຍໜຸ່ມຊາວອູແກຣນ Bohdan Eduard ໃນຂະນະທີ່ລາວຫາກໍສິ້ນສຸດວັນເຮັດວຽກຢູ່ນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ. Bohdan ຍິ້ມ, ປັບມຸມກ້ອງໃຫ້ເຂົ້າທີ່, ແລ້ວເລີ່ມເລົ່າເຖິງເສັ້ນທາງ 6 ປີຂອງລາວກັບຜືນແຜ່ນດິນຫວຽດນາມ.