ເຊີນມາຢ້ຽມຢາມບ້ານເກີດໃໝ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ

Tiktoker Christian Weizenegger.

ປີ 2024, ຂ້າພະເຈົ້າມາຫວຽດນາມເປັນຄັ້ງທຳອິດ. ໃນຕອນນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າພຽງຄິດວ່າ ທີ່ນີ້ຈະເປັນພຽງຈຸດແວະໜຶ່ງໃນເສັ້ນທາງຄົ້ນຫາອາຊີຕາເວັນອອກສ່ຽງໃຕ້. ແຕ່ແລ້ວ ພາຍໃນໜຶ່ງປີ ຂ້າພະເຈົ້າກັບມາອີກເຖິງ 3 ຄັ້ງ. ຮອດຄັ້ງທີສາມ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຮູ້ວ່າ ຕົນເອງບໍ່ຢາກຈອງປີ້ຍົນຂາກັບອີກແລ້ວ. ຫວຽດນາມໄດ້ກາຍເປັນບ້ານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍເດີນທາງໄປຫຼາຍພື້ນທີ່ຂອງຫວຽດນາມ. ແຕ່ລະບ່ອນລ້ວນປະໄວ້ຄວາມຊົງຈຳທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ໃນນັ້ນ, ພາກຕາເວັນຕົກພາກໃຕ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າສຳຜັດໄດ້ຊັດເຈນທີ່ສຸດເຖິງຄວາມຮູ້ສຶກວ່າ ຕົນເອງໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບຄືກັບຄົນໃນຄອບຄົວ.

ຢູ່ເອີຣົບ, ພວກເຮົາແທບຈະບໍ່ເຄີຍກ້າວເຂົ້າເຮືອນຂອງຄົນແປກໜ້າ ພຽງເພາະໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງເພງ. ແຕ່ຢູ່ເບັ໊ນແຈ, ເລື່ອງແບບນັ້ນກັບເກີດຂຶ້ນຢ່າງເປັນທຳມະຊາດ.

ຂ້າພະເຈົ້າຈື່ໄດ້ວ່າ, ຕອນບ່າຍມື້ໜຶ່ງ ຂ້າພະເຈົ້າຂີ່ລົດຜ່ານຖະໜົນສາຍນ້ອຍທີ່ຮົ່ມເຢັນດ້ວຍແຖວຕົ້ນໝາກພ້າວ. ຈາກເຮືອນຫຼັງໜຶ່ງແຄມທາງ ມີສຽງຄາຣາໂອເກະດັງຄຶກຄື້ນອອກມາ. ຜູ້ຊາຍສອງສາມຄົນກຳລັງຍົກຈອກຊົນກັນ, ສ່ວນບັນດາແມ່ຍິງສູງອາຍຸກໍທັງຫົວທັງຕົບມືຕາມຈັງຫວະເພງ. ຂ້າພະເຈົ້າຢຸດລົດແລ້ວທັກທາຍ.

ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າປະຫຼາດໃຈ. ຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລ້ວໂບກມືເອີ້ນຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໄປ. ແມ່ຍິງຄົນໜຶ່ງເອົາຕັ່ງຢາງມາເພີ່ມ. ໄມໂຄຣໂຟນຖືກສົ່ງມາເຖິງມືຂ້າພະເຈົ້າ ກ່ອນທີ່ຈະທັນໄດ້ປະຕິເສດ. ພຽງບໍ່ຈັກນາທີຕໍ່ມາ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ນັ່ງຢູ່ກາງວົງເຂົ້າ, ລອງຮ້ອງເພງພາສາຫວຽດນາມສອງສາມປະໂຫຍກ ທ່າມກາງສຽງຫົວທີ່ດັງກ້ອງຂອງທຸກຄົນ.

ບໍ່ມີໃຜຖາມວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າມາຈາກໃສ. ບໍ່ມີໃຜຢາກຮູ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດອາຊີບຫຍັງ. ພວກເຂົາພຽງແຕ່ຢາກໃຫ້ແຂກຄົນໜຶ່ງນັ່ງລົງນຳກັນ, ຮ້ອງເພງນຳກັນ ແລະ ລົມກັນ.

ເມື່ອບົດເພງຈົບລົງ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກຄືຫາກໍອອກຈາກເຮືອນຂອງຄົນຮູ້ຈັກກັນມາດົນນານ, ທັງໆທີ່ນັ້ນເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ພວກເຮົາພົບກັນ.

ການຮ້ອງຄາຣາໂອເກະຢູ່ເບັ໊ນແຈ ບໍ່ແມ່ນຄັ້ງດຽວທີ່ຂ້າພະເຈົ້າສຳຜັດໄດ້ເຖິງຄວາມເປີດໃຈຂອງຄົນຫວຽດນາມ. ຕະຫຼອດການເດີນທາງຂອງຕົນ, ຫຼາຍຄັ້ງຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ຢູ່ປະເທດນີ້ ການຍື່ນມືຊ່ວຍເຫຼືອຄົນແປກໜ້າ ເບິ່ງຄືເປັນເລື່ອງທຳມະດາຫຼາຍ.

ອີກຄັ້ງໜຶ່ງຢູ່ຮ່າຢາງ, ຂ້າພະເຈົ້າຂີ່ລົດຈັກໄປຕາມຖະໜົນທີ່ຄົດລ້ຽວຕາມແຄມພູ. ຂ້າງໜຶ່ງແມ່ນໜ້າຜາສູງຊັນ, ອີກຂ້າງໜຶ່ງແມ່ນຮ່ອມພູທີ່ຈົມຢູ່ໃນສາຍເມກ. ເກືອບບໍ່ມີເຮືອນປະຊາຊົນ ແລະ ລົດທີ່ຜ່ານໄປມາກໍມີໜ້ອຍຫຼາຍ. ພໍດີໃນຕອນນັ້ນ, ຢາງລໍ້ຫຼັງກໍແບນລົງຢ່າງກະທັນຫັນ.

ຄ້ອຍເຖິມມ໊າ, ຮ່າຢາງ.

ຂ້າພະເຈົ້າຈູງລົດເຂົ້າໄປຂ້າງທາງ, ງົມງາຍຢູ່ດົນໂດຍບໍ່ຮູ້ຈະເຮັດແນວໃດ. ສັນຍານໂທລະສັບກໍຕິດໆຂາດໆ. ທ່າມກາງບັນຍາກາດທີ່ມີພຽງສຽງລົມ ແລະ ສຽງແມງໄມ້, ຂ້າພະເຈົ້າເລີ່ມຄິດວ່າ ຄົງຈະຕ້ອງລໍຖ້າອີກດົນ.

ແລ້ວຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງຂີ່ລົດຜ່ານມາ ແລະ ຢຸດລົດ. ລາວຖາມສອງສາມຄຳ, ເບິ່ງຢາງລົດ ແລ້ວໂທຫາຄົນຮູ້ຈັກທີ່ຢູ່ໃກ້ນັ້ນທັນທີ. ປະມານ 15 ນາທີຕໍ່ມາ, ຊ່າງຄົນໜຶ່ງກໍມາຮອດພ້ອມອຸປະກອນ. ລາວກົ້ມລົງປະຢາງ, ສູບລົມ ແລະ ກວດລໍ້ລົດຄືນຢ່າງລະອຽດ.

ຂ້າພະເຈົ້າຈື່ຊື່ຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງຈື່ຮອຍຍິ້ມທ່າມກາງພູຫີນໃນມື້ນັ້ນໄດ້ສະເໝີ.

ນັກທ່ອງທ່ຽວຕ່າງປະເທດຫຼາຍຄົນຮູ້ຈັກພຽງຮ່າໂນ້ຍ ຫຼື ນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ. ແຕ່ສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ, ຫວຽດນາມກວ້າງໃຫຍ່ກວ່ານັ້ນຫຼາຍ. ແຕ່ລະພື້ນທີ່ມີສຳນຽງ, ຮີດຄອງ ແລະ ຈັງຫວະຊີວິດຂອງຕົນເອງ. ແຕ່ບໍ່ວ່າຢູ່ໃສ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ພົບກັບຜູ້ຄົນທີ່ພ້ອມຍື່ນມືຊ່ວຍເຫຼືອຄົນທີ່ບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກກັນມາກ່ອນ.

ບັນດາສິ່ງທຳມະດາເຫຼົ່ານັ້ນເອງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຕັດສິນໃຈຢູ່ຫວຽດນາມຕໍ່.

Christian Weizenegger (ເສື້ອສີຂາວ, ໃສ່ແວ່ນຕາກັນແດດ) ຖ່າຍຮູບເປັນທີ່ລະນຶກກັບບັນດາໝູ່ເພື່ອນຊາວຫວຽດນາມ.

ຂ້າພະເຈົ້າຮັກບັນດາຄາບເຂົ້າທີ່ທຸກຄົນຢູ່ພ້ອມໜ້າ, ຮັກພາບທີ່ຫຼາຍຮຸ່ນຄົນນັ່ງອ້ອມວົງກັນຢູ່ພາຍໃຕ້ຫຼັງຄາດຽວກັນ ແລະ ຮັກຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ແມ່ນແຕ່ຄົນແປກໜ້າກໍສາມາດໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ.

Christian Weizenegger ລອງຊີມອາຫານຫວຽດນາມ.

ປັດຈຸບັນ, ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າຮ່ວມກິດຈະກຳການກຸສົນຢູ່ຫຼາຍທ້ອງຖິ່ນ. ແຕ່ລະການເດີນທາງ ເປີດໂອກາດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພົບຜູ້ຄົນໃໝ່ໆ, ຮັບຟັງເລື່ອງລາວໃໝ່ໆ ແລະ ເຂົ້າໃຈຫຼາຍຂຶ້ນກ່ຽວກັບປະເທດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຜູກພັນ. ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງວ່າ ຈະສາມາດສືບຕໍ່ກິດຈະກຳເຫຼົ່ານັ້ນ ເພື່ອເປັນວິທີຕອບແທນສິ່ງດີໆທີ່ຕົນເອງເຄີຍໄດ້ຮັບ.

Christian ຖ່າຍຮູບເປັນທີ່ລະນຶກກັບບັນດາເດັກນ້ອຍຢູ່ສູນພັກພິງ ດຶກກວາງ. (ພາບ: NVCC)

ເພື່ອໃຫ້ປະສິດທິຜົນຍືນຍາວກວ່າອາຍຸໂຄງການ ຍສໝ - ຕາມທ່ານນາງ Karolina Rutkowska, ຜູ້ອຳນວຍການໂຄງການປະຈຳປະເທດຂອງອົງການ VVOB ປະຈຳຫວຽດນາມ, ໂຄງການຮ່ວມມືໜຶ່ງຈະມີຄຸນຄ່າຢ່າງແທ້ຈິງ ກໍຕໍ່ເມື່ອໝາກຜົນຂອງມັນບໍ່ຢຸດຢູ່ພຽງໄລຍະເວລາຜັນຂະຫຍາຍ, ແຕ່ຍັງສາມາດສ້າງຂີດຄວາມສາມາດ, ວິທີການເຮັດວຽກ ແລະ ຄຳໝັ້ນສັນຍາ ເພື່ອໃຫ້ການປ່ຽນແປງເຫຼົ່ານັ້ນສືບຕໍ່ດຳລົງຢູ່ ຫຼັງຈາກໂຄງການສິ້ນສຸດລົງ.

ຢາກໜຶ່ງປີ ແຕ່ໄດ້ຕະຫຼອດຊີວິດ ຍສໝ - ເດີນທາງມາຮ່າໂນ້ຍເມື່ອອາຍຸ 20 ປີ ດ້ວຍແຜນການມາສຶກສາພຽງໜຶ່ງປີ, ສາວ ເດື່ອງບິ່ງ ຈາກກວາງຊີ (ຈີນ) ໃນມື້ນັ້ນ ບໍ່ເຄີຍຄາດຄິດວ່າ ຜືນແຜ່ນດິນແຫ່ງນີ້ຈະຮັ້ງນາງໄວ້ດົນເຖິງພຽງນີ້. ແລະ ນາງຢາກຜູກພັນກັບທີ່ນີ້ຕະຫຼອດຊີວິດ. ນາງເລົ່າວ່າ: