ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນພົນລະເມືອງຫວຽດນາມແລ້ວ

ໃນຊຸດເສື້ອຍ່າວສີຂາວ, ໃບໜ້າສົດໃສ, ທ່ານນາງ Hastie Gonzalez Brizaida ໄດ້ກ່າວຄຳປາໄສເປັນພາສາຫວຽດນາມຢ່າງຄ່ອງແຄ້ວດ້ວຍຄວາມຊາບຊຶ້ງໃຈ. ນາງບໍ່ສາມາດກັ້ນນ້ຳຕາໄວ້ໄດ້ ເມື່ອເວົ້າເຖິງເສັ້ນທາງກວ່າໜຶ່ງທົດສະວັດທີ່ໄດ້ດຳລົງຊີວິດ, ເຮັດວຽກ ແລະ ສ້າງຄອບຄົວຢູ່ເທິງຜືນແຜ່ນດິນທີ່ນາງມີຄວາມຮັກແພງມາດົນນານ. ໃນຄວາມປິຕິຍິນດີນັ້ນ, ຢູ່ຂ້າງຂ້ອຍມີຄອບຄົວ, ຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະ ຜູ້ຕາງໜ້າສະຖານທູດກູບາປະຈຳຫວຽດນາມ ມາເຂົ້າຮ່ວມ. ເມື່ອຫວນຄິດຄືນເຖິງຊ່ວງເວລານັ້ນ, ນາງໄດ້ແບ່ງປັນກັບນັກຂ່າວວາລະສານ ຍຸກສະໄໝ ວ່າ:

ທ່ານນາງ Hastie Gonzalez Brizaida (ກູບາ) ຮັບສັນຊາດຫວຽດນາມ.

“ນັ້ນແມ່ນໜຶ່ງໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຊາບຊຶ້ງໃຈທີ່ສຸດໃນຊີວິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຫຼັ່ງນ້ຳຕາ ເພາະຫຼັງຈາກກວ່າ 13 ປີທີ່ໄດ້ດຳລົງຊີວິດ, ເຮັດວຽກ ແລະ ອຸທິດຢູ່ຫວຽດນາມ, ໃນທີ່ສຸດ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ກາຍເປັນພົນລະເມືອງຢ່າງເປັນທາງການຂອງປະເທດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮັກແພງສະເໝີມາ.

ສຳລັບຫຼາຍຄົນ, ນັ້ນອາດເປັນພຽງຂໍ້ຕົກລົງໜຶ່ງທາງດ້ານກົດໝາຍ, ແຕ່ສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ ນັ້ນຍັງເປັນການຮັບຮູ້ຕໍ່ເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມຜູກພັນຕະຫຼອດຊ່ວງໜຶ່ງ. ກູບາແມ່ນສະຖານທີ່ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເກີດ, ສ່ວນຫວຽດນາມແມ່ນບ້ານເກີດເມືອງນອນແຫ່ງທີສອງ, ບ່ອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າສືບຕໍ່ສ້າງຊີວິດ, ລ້ຽງດູຄອບຄົວ ແລະ ສານຕໍ່ຄວາມຝັນຂອງຕົນ.

ເສັ້ນທາງນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນໃນຊ່ວງປີທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງຮຽນວິຊາການແພດຢູ່ກູບາ. ຢູ່ທີ່ນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພົບກັບສາມີຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ນັກສຶກສາຫວຽດນາມທີ່ມາຮຽນຕໍ່ ແລະ ຮຽນຂະແໜງການແພດເຊັ່ນດຽວກັນ. ຄວາມຮັກໄດ້ນຳພາພວກເຮົາສອງຄົນໄປສູ່ການແຕ່ງງານ ແລະ ຮ່ວມກັນສ້າງຄອບຄົວຢູ່ກູບາ.

ປີ 2013, ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ລູກໆ ໄດ້ຕາມສາມີກັບມາຫວຽດນາມ. ຈາກປະເທດໜຶ່ງທີ່ຍັງມີຫຼາຍສິ່ງແປກໃໝ່ສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ, ຫວຽດນາມຄ່ອຍໆກາຍເປັນບ່ອນທີ່ຊີວິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢັ່ງຮາກ. ຢູ່ທີ່ນີ້, ສາມີພັນລະຍາພວກເຮົາຮ່ວມກັນເຮັດວຽກໃນຂະແໜງການແພດ, ລ້ຽງດູລູກ 4 ຄົນ ແລະ ສ້າງຄອບຄົວຢູ່ຮ່າໂນ້ຍ.

ກວ່າ 13 ປີຜ່ານໄປ, ຊີວິດຂອງຂ້າພະເຈົ້ານັບມື້ນັບຜູກພັນກັບຫວຽດນາມ. ສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ, ຫວຽດນາມບໍ່ແມ່ນພຽງປະເທດຂອງສາມີ ຫຼື ສະຖານທີ່ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເລືອກມາດຳລົງຊີວິດອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ໄດ້ກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນຊີວິດ ແລະ ອະນາຄົດຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງ.

ຫວຽດນາມບໍ່ພຽງແຕ່ມອບຄອບຄົວອັນອົບອຸ່ນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ, ແຕ່ຍັງມອບໂອກາດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າພັດທະນາອາຊີບ, ລ້ຽງດູລູກໆ ແລະ ເຕີບໂຕຂຶ້ນກວ່າເກົ່າໃນຊີວິດ.

ທ່ານນາງ Hastie Gonzalez Brizaida ທ່າມກາງຄວາມປິຕິຍິນດີຂອງຄອບຄົວ ແລະ ຍາດພີ່ນ້ອງ.

ໃນຖານະແພດໝໍ, ກ່ອນໜ້ານີ້ ເມື່ອຍັງບໍ່ມີສັນຊາດຫວຽດນາມ, ຂ້າພະເຈົ້າສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ແຕ່ຊ່ວຍວຽກຂອງສາມີ ແລະ ປະສົບຂໍ້ຈຳກັດຈຳນວນໜຶ່ງ ເມື່ອຢາກດຳເນີນແຜນການຂອງຕົນເອງ. ເພາະສະນັ້ນ, ສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ ການກາຍເປັນພົນລະເມືອງຫວຽດນາມ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນໝຸດໝາຍດ້ານກົດໝາຍເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປີດເສັ້ນທາງໃໝ່ໃນຊີວິດ ແລະ ວຽກງານ.

ຫຼັງຈາກໄດ້ສັນຊາດ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດບັດປະຈຳຕົວພົນລະເມືອງ, ເປີດບັນຊີທະນາຄານ ແລະ ສາມາດເປັນເຈົ້າການຫຼາຍຂຶ້ນໃນຫຼາຍວຽກງານປະຈຳວັນ. ບັນດາການປ່ຽນແປງທີ່ເບິ່ງຄືວ່ານ້ອຍນິດເຫຼົ່ານັ້ນ ກັບນຳມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ຊັດເຈນຫຼາຍວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້າມີຖານະໃໝ່ຢ່າງແທ້ຈິງ ຢູ່ເທິງຜືນແຜ່ນດິນທີ່ຕົນເອງເລືອກຈະຜູກພັນໃນໄລຍະຍາວ.

ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະໜາທີ່ຈະສືບຕໍ່ພັດທະນາວຽກງານໃນຂະແໜງການດູແລສຸຂະພາບ, ປະກອບສ່ວນດ້ວຍຄວາມຊຳນານຂອງຕົນເອງ ແລະ ກາຍເປັນຂົວນ້ອຍໆເຊື່ອມຕໍ່ສອງບ້ານເກີດ ຫວຽດນາມ - ກູບາ.

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຄິດວ່າ ຕົນເອງຈະເຮັດສິ່ງໃຫຍ່ໂຕຫຼາຍຢ່າງໄດ້, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະໜາສະເໝີວ່າ ຈະກາຍເປັນຂົວນ້ອຍໆລະຫວ່າງຫວຽດນາມ ແລະ ກູບາ. ຜ່ານວຽກງານໃນຂະແໜງການດູແລສຸຂະພາບ, ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງວ່າ ຈະສາມາດເຜີຍແຜ່ບັນດາຄຸນຄ່າອັນດີງາມ, ພ້ອມທັງແນະນຳວັດທະນະທຳ ແລະ ຜູ້ຄົນຂອງສອງປະເທດໃຫ້ຫຼາຍຄົນຮູ້ຈັກຫຼາຍຂຶ້ນ. ຖ້າແຕ່ລະມື້ ຂ້າພະເຈົ້າສາມາດເຮັດສິ່ງດີໆໄດ້ໜຶ່ງຢ່າງ, ເພີ່ມຂົວນ້ອຍໆອີກໜຶ່ງເສັ້ນໃຫ້ແກ່ມິດຕະພາບ ຫວຽດນາມ - ກູບາ, ນັ້ນກໍແມ່ນຄວາມສຸກຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ.

ຄົນຫວຽດນາມມີຄວາມເປັນມິດ, ຈິງໃຈ ແລະ ອຸດົມໄປດ້ວຍນ້ຳໃຈ. ທຸກຄັ້ງທີ່ຮູ້ວ່າຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນກູບາ, ທຸກຄົນມັກເວົ້າເຖິງມິດຕະພາບລະຫວ່າງສອງປະເທດດ້ວຍຄວາມພາກພູມໃຈ. ສິ່ງນັ້ນເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຊາບຊຶ້ງໃຈຢ່າງແທ້ຈິງ, ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ຄວາມຮັກແພງທີ່ຫວຽດນາມມີຕໍ່ກູບາ ຍັງຄົງຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງປະຊາຊົນທຳມະດາຈຳນວນຫຼາຍ.

ທຸກຄັ້ງທີ່ເຫັນຫວຽດນາມຊ່ວຍເຫຼືອກູບາ ດ້ວຍເງິນ, ສະບຽງອາຫານ, ຢາປົວພະຍາດ ຫຼື ຄຳໃຫ້ກຳລັງໃຈອັນຈິງໃຈ, ຂ້າພະເຈົ້າລ້ວນແຕ່ຮູ້ສຶກຊາບຊຶ້ງໃຈຫຼາຍ. ນັ້ນບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານວັດຖຸ, ແຕ່ຍັງແມ່ນຄວາມຮັກແພງລະຫວ່າງສອງຊົນຊາດທີ່ໄດ້ຮ່ວມກັນປູກຝັງຜ່ານຫຼາຍຮຸ່ນຄົນ. ຂ້າພະເຈົ້າສຳນຶກໃນບຸນຄຸນຂອງພັກ, ລັດ ແລະ ປະຊາຊົນຫວຽດນາມສະເໝີ ສຳລັບການແບ່ງປັນນັ້ນ.

ເພາະສະນັ້ນ, ຖ້າໄດ້ຂຽນຈົດໝາຍສະບັບໜຶ່ງທີ່ມີຊື່ວ່າ ‘ຮຽນສົ່ງເຖິງຫວຽດນາມ’, ສິ່ງທຳອິດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢາກເວົ້າກໍຄືສອງຄຳວ່າ ‘ຂອບໃຈ’. ຂອບໃຈຫວຽດນາມ ທີ່ເປີດອ້ອມແຂນຕ້ອນຮັບຂ້າພະເຈົ້າຄືກັບລູກຄົນໜຶ່ງຂອງປະເທດ. ຂອບໃຈທີ່ມອບບ້ານຫຼັງທີສອງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ, ສະຖານທີ່ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຮັກແພງ, ອຸທິດ ແລະ ສານຕໍ່ຄວາມຝັນຂອງຕົນ.

ຂ້າພະເຈົ້າມີບ້ານເກີດສອງແຫ່ງຢູ່ໃນຫົວໃຈສະເໝີ: ກູບາແມ່ນບ່ອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເກີດ, ສ່ວນຫວຽດນາມແມ່ນບ່ອນທີ່ມອບບ້ານຫຼັງທີສອງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະພະຍາຍາມດຳລົງຊີວິດ, ເຮັດວຽກ ແລະ ອຸທິດສະເໝີ ເພື່ອໃຫ້ສົມກັບຄວາມຮັກທີ່ສອງຊົນຊາດໄດ້ມອບໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ”.

ຮ່ວມກັນຂຽນຕໍ່ເລື່ອງລາວມິດຕະພາບ ຫວຽດນາມ - ກູບາ ຍສໝ - “ອົງການອ້າຍນ້ອງ” ແມ່ນຄຳທີ່ສະຖາບັນກູບາມິດຕະພາບກັບບັນດາຊົນຊາດ (ICAP) ໃຊ້ເອີ້ນສະຫະພັນບັນດາອົງການມິດຕະພາບຫວຽດນາມ ໃນສານຊົມເຊີຍກອງປະຊຸມໃຫຍ່ອາຍຸການ 2026-2031. ICAP ສະແດງຄວາມຊື່ນຊົມຕໍ່ການສະໜັບສະໜູນ ແລະ ນ້ຳໃຈສາມັກຄີທີ່ມີຕໍ່ກູບາ, ພ້ອມທັງປາດຖະໜາໃຫ້ສອງອົງການສືບຕໍ່ຮ່ວມກັນເຮັດວຽກ ເພື່ອເພີ່ມທະວີສາຍພົວພັນມິດຕະພາບ ແລະ ການຮ່ວມມື.

ຄວາມຕັ້ງຫວັງ ແລະ ຂໍ້ສະເໜີ - ບົດທີ 3 ຍສໝ​ - ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈ ແລະ ແນວຄິດຂອງຕົນ, ບັນດານັກວິຊາການ, ຜູ້ອາວຸໂສ, ນັກທຸລະກິດ, ນັກທ່ອງທ່ຽວ, ນັກສິລະປິນ, ຊາວໜຸ່ມ, ຊາວຫວຽດນາມຢູ່ຕ່າງປະເທດ… ຕະຫຼອດຮອດບັນດານັກການທູດພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດ ໄດ້ປະກອບຄຳເຫັນ ແລະ ສະແດງຄວາມປາດຖະໜາຕໍ່ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຂອງສະຫະພັນບັນດາອົງການມິດຕະພາບຫວຽດນາມ ໃນອາຍຸການໃໝ່.