 |
| ມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW: ຖືເອົາມະນຸດເປັນສູນກາງແຫ່ງການພັດທະນາວັດທະນະທຳ, ສ້າງແຮງຂັບເຄື່ອນໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາຢ່າງຍືນຍົງ. |
ສຈ.ປອ ດິງຊວນຢຸງ (Đinh Xuân Dũng), ອະດີດຮອງປະທານສະເພາະກິດ ສະພາທິດສະດີ, ວິພາກວິຈານວັນນະຄະດີ ແລະ ສິລະປະສູນກາງ ໄດ້ເນັ້ນໜັກວ່າ, ມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW (ມະຕິເລກທີ 80) ກ່ຽວກັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳຫວຽດນາມ ແມ່ນໄດ້ສືບທອດ ແລະ ຍົກລະດັບຈິນຕະນາການແຫ່ງການພັດທະນາວັດທະນະທຳ ພາຍໃດສະພາບແວດລ້ອມໄລຍະໃໝ່.
ການສືບທອດ ແລະ ພັດທະນາຈິນຕະນາການທາງດ້ານວັດທະນະທຳ
ຕາມ ສຈ.ປອ ດິງຊວນຢຸງ ແລ້ວ, ມະຕິເລກທີ 80 ແມ່ນໄດ້ຮັບການປະກາດໃຊ້ ພາຍໃດສະພາບແວດລ້ອມທີ່ໂລກພວມມີການຜັນແປຢ່າງສັບສົນ, ໂດຍມີການຜະເຊີນໜ້າກັນ ທີ່ບໍ່ພຽງແຕ່ແມ່ນທາງດ້ານກຳລັງແຮງແຂງ (Hard Power) ເປັນຕົ້ນແມ່ນ ທາງດ້ານການທະຫານ ແລະ ກໍາລັງອາວຸດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຮວມໄປເຖິງກຳລັງແຮງອ່ອນ (Soft Power) ອີກດ້ວຍ. ພາຍໃດສະພາບແວດລ້ອມດັ່ງກ່າວ, ມະຕິເລກທີ 80 ໄດ້ກຳນົດວ່າ ວັດທະນະທຳແມ່ນພາກສ່ວນໜຶ່ງອັນສຳຄັນ ທີ່ປະກອບສ້າງເປັນກຳລັງແຮງອ່ອນຂອງຫວຽດນາມ, ປະກອບສ່ວນພາຍໃດການຍົກສູງບົດບາດ ແລະ ຕຳແໜ່ງຂອງຊາດ ພາຍໃນເວທີສາກົນທີ່ມີຄວາມບໍ່ແນ່ນອນຫຼາກຫຼາຍປະການ.
ຈາກບັນດາຄຸນລັກສະນະຂ້າງເທິງນັ້ນ, ນັບຕັ້ງແຕ່ພາກສ່ວນເລີ່ມຕົ້ນຂອງມະຕິເລກທີ 80 ກໍໄດ້ເນັ້ນໜັກເຖິງຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການ ກ່ຽວກັບການສ້າງບາດກ້າວບຸກທະລຸ ພາຍໃດການພັດທະນາວັດທະນະທຳ; ພ້ອມທັງກຳນົດຄາດໝາຍ ທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ວັດທະນະທຳພັດທະນາໃນລະດັບທີ່ສະເໝີພາບ ແລະ ທຽບເທົ່າກັບ ຂົງເຂດເສດຖະກິດ, ການເມືອງ ແລະ ສັງຄົມ ພາຍໃດໄລຍະໃໝ່. ວັດທະນະທຳ ບໍ່ພຽງແຕ່ຕ້ອງມີຄວາມຄູ່ຄວນ ກັບມູນເຊື້ອອັນດີງາມຂອງຊາດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຕ້ອງມີຄວາມກ້າວໜ້າ ເພື່ອເຂົ້າໃກ້ ແລະ ສາມາດທຽບທັນກັບ ລະດັບການພັດທະນາຂອງວັດທະນະທຳໂລກອີກດ້ວຍ.
 |
| ສຈ.ປອ ດິງຊວນຢຸງ (Đinh Xuân Dũng), ອະດີດຮອງປະທານສະເພາະກິດ ສະພາທິດສະດີ, ວິພາກວິຈານວັນນະຄະດີ ແລະ ສິລະປະສູນກາງ. |
ມະຕິເລກທີ 80 ໄດ້ເນັ້ນໜັກວ່າ ວັດທະນະທຳແມ່ນພື້ນຖານອັນໜັກແໜ້ນຂອງການພັດທະນາ, ເຊິ່ງໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງທັດສະນະທີ່ຮອບດ້ານ ແລະ ເລິກເຊິ່ງກວ່າເກົ່າ ກ່ຽວກັບບົດບາດຂອງວັດທະນະທຳ.
"ໃນເມື່ອກ່ອນ, ເວລາທີ່ພວກເຮົາເວົ້າວ່າ ວັດທະນະທຳແມ່ນ 'ພື້ນຖານທາງດ້ານຈິດໃຈຂອງສັງຄົມ', ວິທີການເຂົ້າເຖິງສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຈັດວາງວັດທະນະທຳໄວ້ໃນຕຳແໜ່ງໂຄງສ້າງສ່ວນເທິງ (Superstructure), ໃນຂະນະທີ່ເສດຖະກິດໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາວ່າເປັນໂຄງສ້າງສ່ວນລຸ່ມ (Infrastructure). ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຕາມຈິດໃຈຂອງມະຕິເລກທີ 80, ຄວາມຮັບຮູ້ແມ່ນໄດ້ມີບາດກ້າວຫັນປ່ຽນອັນສຳຄັນ. ວັດທະນະທຳ ບໍ່ພຽງແຕ່ຂຶ້ນກັບໂຄງສ້າງສ່ວນເທິງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງໄດ້ຊຶມເລິກເຂົ້າສູ່ໂຄງສ້າງສ່ວນລຸ່ມ, ຕິດພັນຢ່າງສະໜິດແໜ້ນກັບເສດຖະກິດ, ກັບມະນຸດ ແລະ ທຸກໆຂົງເຂດຂອງຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງສັງຄົມ. ຍ້ອນຄືແນວນັ້ນ, ວັດທະນະທຳຈຶ່ງໄດ້ຮັບການກຳນົດວ່າ ເປັນພື້ນຖານຂອງການພັດທະນາຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະ ຍືນຍົງ, ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ສົ່ງຜົນສະທ້ອນຕໍ່ກັບຊີວິດທາງດ້ານຈິດໃຈແບບທຳມະດາເທົ່ານັ້ນ.
ອັນທີ່ໜ້າເອົາໃຈໃສ່ແມ່ນ, ເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ມະຕิເລກທີ 80 ໄດ້ກຳນົດວ່າ ວັດທະນະທຳແມ່ນເສົາຄ້ຳໜຶ່ງຂອງການພັດທະນາ, ພ້ອມທັງເປັນລະບົບດັດສົມ (ຫຼື ລະບົບຄວບຄຸມ) ຂອງການພັດທະນາຢ່າງຍືນຍົງ. ສອງແນວຄວາມຄິດນີ້ແມ່ນບໍ່ເຄີຍປາກົດມີມາກ່ອນພາຍໃດບັນດາມະຕິໃນໄລຍະຜ່ານມາ. ເມື່ອໄດ້ກາຍເປັນເສົາຄ້ຳແລ້ວ, ວັດທະນະທຳຕ້ອງມີຄວາມໜັກແໜ້ນ ແລະ ທົນທານ; ຖ້າຫາກວັດທະນະທຳຫາກອ່ອນແອ ແລະ ຫຼົມເຫຼວ ກໍຈະບໍ່ສາມາດຮັບປະກັນໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາໄດ້. ສິ່ງນີ້ຍັງໄດ້ຫັນປ່ຽນວິທີການເບິ່ງແຍງດູແລໃນໄລຍະຜ່ານມາ ທີ່ບາງຄັ້ງວັດທະນະທຳມັກຈະຖືກເບິ່ງຂ້າມ, ໂດຍຖືເປັນພຽງແຕ່ປັດໃຈຕົບແຕ່ງ, ການບັນເທີງ ຫຼື ການສ້າງຄວາມມ່ວນຊື່ນເທົ່ານັ້ນ.
ພາຍໃດໂຄງສ້າງແຫ່ງການພັດທະນາ, ວັດທະນະທຳ ພ້ອມກັບ ເສດຖະກິດ, ການເມືອງ ແລະ ສັງຄົມ ໄດ້ປະກອບເຂົ້າກັນກາຍເປັນສີ່ເສົາຄ້ຳ. ຖ້າຫາກວັດທະນະທຳບໍ່ໄດ້ຮັບການສ້າງສາໃຫ້ຄູ່ຄວນກັບບົດບາດນີ້, ກໍຈະເປັນໄປໄດ້ຍາກທີ່ຈະຫັນຄາດໝາຍການພັດທະນາຕາມທິດທາງສັງຄົມນິຍົມໃຫ້ປະກົດຜົນເປັນຈິງໄດ້, ຍ້ອນວ່າວັດທະນະທຳແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາຄຸນລັກສະນະທີ່ເປັນແກ່ນສານຫຼັກຂອງຮູບແບບນີ້", ສຈ.ດຣ ດິງຊວນຢຸງ ໄດ້ເນັ້ນໜັກ.
ຄຽງຄູ່ກັນນັ້ນ, ວັດທະນະທຳຍັງໄດ້ຮັບການກຳນົດວ່າເປັນ "ລະບົບດັດສົມ" ຂອງການພັດທະນາ. ນີ້ແມ່ນປັດໃຈທີ່ຊຶມເລິກເຂົ້າສູ່ຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງສັງຄົມ, ປັບປຸງພຶດຕິກຳ ແລະ ການປະພຶດຂອງມະນຸດ. ພາຍໃດມູນເຊື້ອຂອງຊາດ, ບົດບາດການດັດສົມນີ້ແມ່ນໄດ້ສະແດງອອກຜ່ານບັນດາລະບຽບການ ເປັນຕົ້ນແມ່ນ ກົດລະບຽບຂອງຄຳໝັ້ນໝາຍ – ເຊິ່ງເປັນຮູບແບບໜຶ່ງພາຍໃດການດັດສົມຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງຄົມມະນາຄົມສັງຄົມ ທີ່ຄົງຕົວມາເປັນເວລາຫຼາຍພັນປີ. ການເນັ້ນໜັກຄືນກ່ຽວກັບດ້ານນີ້ພາຍໃດມະຕິເລກທີ 80 ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງວິທີການເຂົ້າເຖິງແບບໃໝ່ ແຕ່ກໍຍັງຄົງສືບທອດບັນດາຄຸນຄ່າມູນເຊື້ອອັນດີງາມ.
ຈຸດໃໝ່ອີກອັນໜຶ່ງທີ່ໜ້າເອົາໃຈໃສ່ ແມ່ນການຫັນປ່ຽນພາຍໃດຮູບແບບການນຳໃຊ້ຄຳສັບ: ແທນທີ່ຈະໃຊ້ຄຳວ່າ "ສະເໝີພາບ (ຫຼື ເທົ່າທຽມ)", ມະຕິແມ່ນໄດ້ນຳໃຊ້ແນວຄວາມຄິດ "ງາມທຳ (ຫຼື ທຽບເທົ່າໃນລະດັບຄວາມສູງສົ່ງ)" ໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາ. ນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ແມ່ນການຫັນປ່ຽນທາງດ້ານຖ້ອຍຄຳເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ມັນຍັງສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງການປັບປຸງທາງດ້ານຄວາມຮັບຮູ້. ຄຳວ່າ "ທຽບເທົ່າໃນລະດັບຄວາມສູງສົ່ງ" ແມ່ນກວມຮວມເອົາທັງຕຳແໜ່ງ, ບົດບາດ, ຄຸນນະພາບ ແລະ ຂະໜາດຂອງວັດທະນະທຳ, ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການພາຍໃດການຍົກສູງບົດບາດຂອງວັດທະນະທຳຢ່າງຮອບດ້ານ ພາຍໃດໄລຍະແຫ່ງການພັດທະນາໃໝ່.
ການສ້າງຕັ້ງລະບົບຄຸນຄ່າ – ພື້ນຖານແຫ່ງການຫຼໍ່ຫຼອມມະນຸດຫວຽດນາມໃນຍຸກທັນສະໄໝ
ສຈ.ປອ ດິງຊວນຢຸງ ໄດ້ເນັ້ນໜັກວ່າ, ມະຕິເລກທີ 80 ໄດ້ຢືນຢັນຢ່າງຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບສີ່ລະບົບຄຸນຄ່າ ອັນປະກອບມີ: ລະບົບຄຸນຄ່າແຫ່ງຊາດ, ລະບົບຄຸນຄ່າມະນຸດ, ລະບົບຄຸນຄ່າວັດທະນະທຳ ແລະ ລະບົບຄຸນຄ່າຄອບຄົວ, ຄຽງຄູ່ກັບບັນດາມາດຕະຖານຂອງມະນຸດຫວຽດນາມໃນຍຸກທັນສະໄໝ.
ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ວຽກງານການສ້າງຕັ້ງບັນດາລະບົບຄຸນຄ່າແມ່ນໄດ້ຮັບການຍົກຂຶ້ນມາຕັ້ງແຕ່ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XIII ຂອງພັກ, ເຊິ່ງພາຍໃດນັ້ນ ເນື້ອໃນທຳອິດກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳ ແມ່ນການສ້າງຕັ້ງລະບົບຄຸນຄ່າແຫ່ງຊາດ, ລະບົບຄຸນຄ່າວັດທະນະທຳ ແລະ ມາດຕະຖານມະນຸດຫວຽດນາມ. ມະຕິເລກທີ 80 ແມ່ນໄດ້ສືບຕໍ່ຫັນເປັນອັນລະອຽດ ແລະ ຢືນຢັນຢ່າງຈະແຈ້ງກວ່າເກົ່າ ກ່ຽວກັບບັນດາມາດຕະຖານ ເພື່ອສ້າງສາມະນຸດຫວຽດນາມ ຕາມບັນດາລະບົບຄຸນຄ່າດັ່ງກ່າວນັ້ນ.
ອັນທີ່ໜ້າເອົາໃຈໃສ່ແມ່ນ, ມະຕິເລກທີ 80 ໄດ້ກຳນົດຢ່າງຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບບັນດາມາດຖານພາຍໃດແຕ່ລະລະບົບຄຸນຄ່າ: ລະບົບຄຸນຄ່າມະນຸດຫວຽດນາມ ປະກອບມີ 9 ມາດຕະຖານ, ລະບົບຄຸນຄ່າແຫ່ງຊາດ ປະກອບມີ 8 ມາດຕະຖານ ແລະ ລະບົບຄຸນຄ່າຄອບຄົວ ປະກອບມີ 5 ມາດຕະຖານ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາວ່າ ເປັນທິດທາງທີ່ມີຄວາມໝາຍຄວາມສຳຄັນເປັນພິເສດ ພາຍໃດສະພາບແວດລ້ອມທີ່ສັງຄົມຫວຽດນາມ ພວມຢູ່ໃນໄລຍະຂ້າມຜ່ານ, ໂດຍມີການຜັນແປຢ່າງແຂງແຮງກ່ຽວກັບລະບົບຄຸນຄ່າ.
ຕາມ ສຈ.ປອ ດິງຊວນຢຸງ ແລ້ວ, ການສ້າງສາມະນຸດຕາມບັນດາລະບົບຄຸນຄ່ານັ້ນ ແມ່ນຂັ້ນຕອນທີ່ຍາວນານ, ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມອົດທົນ, ມີຫົວຄິດປະດິດສ້າງ ແລະ ມີຄວາມທົນທານ. ພາຍໃດສະພາບແວດລ້ອມປັດຈຸບັນ, ເມື່ອສັງຄົມປາກົດມີຫຼາກຫຼາຍບັນຫາໃນທາງລົບ ເປັນຕົ້ນແມ່ນ: ອາດຊະຍາກຳ, ຄວາມແຕກແຍກພາຍໃດສາຍພົວພັນຄອບຄົວ ຫຼື ບັນດາການສະແດງອອກທີ່ຫຼຸດມາດຕະຖານພາຍໃດຊີວິດການເປັນຢູ່, ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການພາຍໃດການສ້າງສາມະນຸດ ແມ່ນນັບມື້ນັບມີຄວາມຈຳເປັນ ແລະ ເລັ່ງດ່ວນກວ່າເກົ່າ.
ການກຳນົດທິດທາງການສ້າງສາມະນຸດຫວຽດນາມ ຕາມບັນດາມາດຕະຖານທີ່ໄດ້ຍົກຂຶ້ນມາພາຍໃດມະຕິເລກທີ 80 ບໍ່ພຽງແຕ່ມີຄວາມໝາຍໃນສະເພາະໜ້າເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງມີວິໄສທັດທາງດ້ານຍຸດທະສາດໄລຍະຍາວ. ນີ້ແມ່ນພື້ນຖານເພື່ອປັ້ນແຕ່ງ ແລະ ພັດທະນາມະນຸດຫວຽດນາມ ພາຍໃດສະພາບແວດລ້ອມທີ່ຕ້ອງຜະເຊີນໜ້າກັບຫຼາກຫຼາຍທາງເລືອກ ແລະ ສິ່ງທ້າທາຍຂອງຍຸກສະໄໝໃໝ່.
ຈຸດໃໝ່ອັນໜຶ່ງທີ່ໜ້າເອົາໃຈໃສ່ພາຍໃດມະຕິເລກທີ 80 ແມ່ນການປາກົດຕົວຂອງແນວຄວາມຄິດ "ທ່າຮົບຄວາມສະຫງົບທາງດ້ານວັດທະນະທຳ". ຕາມທ່ານ ຢຸງ ແລ້ວ, ນີ້ແມ່ນວິທີການເຂົ້າເຖິງ ເພື່ອແນໃສ່ສ້າງພູມຕ້ານທານໃຫ້ແກ່ມະນຸດຫວຽດນາມ ຕໍ່ກັບບັນດາຜົນກະທົບອັນສັບສົນຂອງວັດທະນະທຳໂລກາພິວັດ, ພ້ອມທັງຍົກສູງຂີດຄວາມສາມາດພາຍໃດການຮັບເອົາສິ່ງຍອດຍິ່ງຂອງວັດທະນະທຳໂລກຢ່າງມີການຄັດເລືອກ.
"ທ່າຮົບຄວາມສະຫງົບທາງດ້ານວັດທະນະທຳ" ບໍ່ພຽງແຕ່ຢຸດຢູ່ທີ່ວຽກງານການປົກປ້ອງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງມຸ່ງໄປເຖິງການຢືນຢັນເອກະລັກ ແລະ ຕຳແໜ່ງທາງດ້ານວັດທະນະທຳຂອງຫວຽດນາມ. ພາຍໃດສະພາບແວດລ້ອມແຫ່ງການເຊື່ອມໂຍງ, ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການທີ່ວາງອອກມາແມ່ນ ຈະຕ້ອງທັງເປັນເຈົ້າການພາຍໃດການຮັບເອົາສິ່ງຍອດຍິ່ງຂອງມວນມະນຸດຢ່າງມີສະຕິປັນຍາ, ທັງຕ້ອງເດັດດ່ຽວພາຍໃດການກັ່ນຕອງ, ກໍາຈັດບັນດາປັດໃຈວັດທະນະທຳທີ່ບໍ່ດີ ແລະ ເປັນພິດ ທີ່ມີທ່າອ່ຽງແຊກຊຶມເຂົ້າສູ່ສັງຄົມນັບມື້ນັບແຂງແຮງ.
ຄຽງຄູ່ກັນນັ້ນ, ມະຕິເລກທີ 80 ໄດ້ເນັ້ນໜັກເຖິງຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການພາຍໃດການສ້າງຕັ້ງລະບົບສະຖາບັນ (ຫຼື ລະບົບກົນໄກ) ໃໝ່ ໃຫ້ມີຄວາມສອດຄ່ອງກັບໄລຍະແຫ່ງການພັດທະນາ. ພຶດຕິກຳຕົວຈິງໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ, ພາຍຫຼັງການເຄື່ອນໄຫວມາເປັນເວລາຫຼາຍປີ, ສະຖາບັນບາງຢ່າງແມ່ນໄດ້ບົ່ງບອກເຖິງສັນຍານແຫ່ງຄວາມຫຼ້າຫຼັງ, ເຖິງຂັ້ນປາກົດມີທ່າອ່ຽງອະນຸລັກນິຍົມ, ໂດຍຖືວ່າບັນດາຂອບເຂດເກົ່ານັ້ນແມ່ນມາດຕະຖານທີ່ບໍ່ສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້ພາຍໃດການຄຸ້ມຄອງສັງຄົມ ແລະ ວັດທະນະທຳ. ຕໍ່ກັບຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການໃໝ່, ວຽກງານການປ່ຽນແປງໃໝ່ທາງດ້ານສະຖາບັນໄປໃນທິດທາງບຸກທະລຸ ແມ່ນສິ່ງທີ່ຫຼີກລ່ຽງບໍ່ໄດ້.
ນອກຈາກນັ້ນ, ສຈ.ດຣ ດິງຊວນຢຸງ ໄດ້ເນັ້ນໜັກເພີ່ມຕື່ມວ່າ: "ມະຕິເລກທີ 80 ວາງອອກມາແມ່ນການສ້າງຕັ້ງພື້ນຖານໂຄງລ່າງໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາວັດທະນະທຳ, ພາຍໃດນັ້ນ ການຫັນເປັນດິຈິຕອນ ແລະ ການພັດທະນາຖານຂໍ້ມູນ ໄດ້ຮັບການກຳນົດວ່າເປັນຈຸດສຸມ. ນີ້ແມ່ນທ່າອ່ຽງທີ່ຫຼີກລ່ຽງບໍ່ໄດ້, ເຊິ່ງພວມຊຸກຍູ້ໃຫ້ຂົງເຂດວັດທະນະທຳມີການຫັນປ່ຽນຢ່າງແຂງແຮງ.
ຄຽງຄູ່ກັບການເພີ່ມທະວີແຫຼ່ງທຶນທາງດ້ານການເງິນ, ມະຕິເລກທີ 80 ໄດ້ຢືນຢັນຢ່າງຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການພາຍໃດການຮັບປະກັນແຫຼ່ງທຶນໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາວັດທະນະທຳ, ພາຍໃດນັ້ນ ໄດ້ເນັ້ນໜັກເຖິງ ລະດັບຕ່ຳສຸດ 2% ຂອງງົບປະມານແຫ່ງລັດປະຈຳປີ ໃຫ້ແກ່ຂົງເຂດວັດທະນະທຳ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ວັດທະນະທຳມີລະດັບທີ່ທຽບເທົ່າກັບຂົງເຂດເສດຖະກິດ ແລະ ການເມືອງ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາວ່າ ເປັນຈຸດໃໝ່ທີ່ມີລັກສະນະບຸກທະລຸ.
ພ້ອມກັນນັ້ນ, ແຫຼ່ງທຶນທາງດ້ານມະນຸດແມ່ນປັດໃຈຫຼັກແກ່ນສານ ແຕ່ກໍຍັງເປັນດ້ານທີ່ມີຂໍ້ຈຳກັດຢູ່ຫຼາກຫຼາຍ. ປັດຈຸບັນ ແມ່ນຍັງບໍ່ທັນໄດ້ສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນຢ່າງຄົບຖ້ວນ ແລະ ສົມຄູ່ກັນໃນສາມຖັນແຖວອັນສຳຄັນ: ຖັນແຖວຜູ້ມີຫົວຄິດປະດິດສ້າງພາຍໃດບັນດາຂົງເຂດວັນນະຄະດີ, ສິລະປະ, ວັດທະນະທຳ; ຖັນແຖວຜູ້ຄຸ້ມຄອງ, ເສນາທິການ ແລະ ຖັນແຖວຜູ້ນຳພາ. ເມື່ອສາມກຳລັງດັ່ງກ່າວນີ້ໄດ້ຮັບການພັດທະນາຢ່າງເປັນເອກະພາບ, ຄຽງຄູ່ກັບຖັນແຖວປັນຍາຊົນ ແລະ ນັກທຸລະກິດ, ກໍຈະສ້າງກາຍເປັນແຫຼ່ງທຶນສັງລວມ ທີ່ຊຸກຍູ້ໃຫ້ການພັດທະນາວັດທະນະທຳກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ.
ບັນດາທິດທາງຂ້າງເທິງນັ້ນ ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ມະຕິເລກທີ 80 ບໍ່ພຽງແຕ່ວາງຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການພາຍໃດການປົກປ້ອງ ແລະ ເສີມຂະຫຍາຍຄຸນຄ່າວັດທະນະທຳເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງມຸ່ງໄປເຖິງການສ້າງຕັ້ງພື້ນຖານອັນໜັກແໜ້ນ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ວັດທະນະທຳກາຍເປັນແຮງຂັບເຄື່ອນພາຍໃນຢ່າງແທ້ຈິງໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາ".
ເພື່ອໃຫ້ວັດທະນະທຳກາຍເປັນ "ກຳລັງແຮງພາຍໃນ" ຢ່າງແທ້ຈິງ
ຕາມ ສຈ.ປອ ດິງຊວນຢຸງ ແລ້ວ, ເພື່ອພັດທະນາວັດທະນະທຳຕິດພັນກັບການສ້າງສາມະນຸດຫວຽດນາມຢ່າງຮອບດ້ານ, ກ່ອນອື່ນໝົດ ແມ່ນຕ້ອງມີການປ່ຽນແປງໃໝ່ຢ່າງເປັນພື້ນຖານ, ຮອບດ້ານ ແລະ ເລິກເຊິ່ງ ພາຍໃດການນຳພາ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງວັດທະນະທຳ. ສິ່ງນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ຢຸດຢູ່ທີ່ທິດທາງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຕ້ອງສ້າງໃຫ້ມີການຫັນປ່ຽນຢ່າງເປັນຮູບປະທຳ ພາຍໃດການຄຸ້ມຄອງຂອງລັດກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳ, ພ້ອມທັງກະຕຸ້ນຢ່າງແຂງແຮງຕໍ່ກັບຂີດຄວາມສາມາດທາງດ້ານການສ້າງສັນ ຂອງຖັນແຖວຜູ້ເຄື່ອນໄຫວວຽກງານວັດທະນະທຳ.
ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການອັນສຳຄັນອີກປະການໜຶ່ງ ແມ່ນການຮັບຮູ້ຢ່າງຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບບັນດາ "ຈຸດຕິດຂັດ" (ຫຼື ຂໍ້ຜູກມັດ) ພາຍໃດສະຖາບັນ, ນະໂຍບາຍ ແລະ ເດັດດ່ຽວພາຍໃດການແກ້ໄຂ. ພາຍໃດນັ້ນ, ຂໍ້ຈຳກັດກ່ຽວກັບງົບປະມານ, ແຫຼ່ງທຶນການລົງທຶນໃຫ້ແກ່ວັດທະນະທຳ ແມ່ນຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຮັບການແບ່ງສັນປັນສ່ວນໃຫ້ສົມຄູ່ກັບບົດບາດຕົວຈິງ. ຄຽງຄູ່ກັນນັ້ນ, ລະບົບກົນໄກ, ນະໂຍບາຍ ແລະ ເງື່ອນໄຂແຫ່ງການພັດທະນາ ແມ່ນຍັງມີຂໍ້ຂາດຕົກບົກພ່ອງຫຼາກຫຼາຍປະການ, ເຊິ່ງສົ່ງຜົນສະທ້ອນໂດຍກົງ ຕໍ່ກັບຂີດຄວາມສາມາດພາຍໃດການພັດທະນາຂອງຂະແໜງວັດທະນະທຳ.
ໂດຍສະເພາະ, ທ່ານໄດ້ເນັ້ນໜັກເຖິງວຽກງານການກໍ່ສ້າງແຫຼ່ງທຶນມະນຸດທາງດ້ານວັດທະນະທຳ ແລະ ສິລະປະ. ຕາມທ່ານແລ້ວ, ຕ້ອງມີການຫັນປ່ຽນຢ່າງເປັນພື້ນຖານ ກ່ຽວກັບຫຼັກສູດ, ເນື້ອໃນ ແລະ ວິທີການກໍ່ສ້າງ ເພື່ອສ້າງຕັ້ງຖັນແຖວພະນັກງານ, ນັກວັນນະກອນ ແລະ ສິລະປິນ ໃຫ້ມີຂີດຄວາມສາມາດ ແລະ ລະດັບຄວາມຮູ້ ພຽງພໍທີ່ຈະຕອບສະໜອງໄດ້ຕາມຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການຂອງຍຸກສະໄໝໃໝ່.
ຄຽງຄູ່ກັນນັ້ນ, ການຫັນປ່ຽນພາຍໃດຈິນຕະນາການ ຂອງຖັນແຖວຜູ້ນຳພາໂດຍກົງກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳ ກໍເປັນປັດໃຈຫຼັກແກ່ນສານ. ການສ້າງຕັ້ງຄະນະຊີ້ນຳສູນກາງກ່ຽວກັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳ ແມ່ນສັນຍານໃນທາງບວກ, ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເພື່ອເສີມຂະຫຍາຍປະສິດທິຜົນ, ຕ້ອງຮັບປະກັນໃຫ້ການເຄື່ອນໄຫວຊີ້ນຳໄດ້ຮັບການຜັນຂະຫຍາຍຢ່າງເປັນອັນລະອຽດ, ເປັນປົກກະຕິ ແລະ ມີຜົນກະທົບໂດຍກົງຕໍ່ກັບພຶດຕິກຳຕົວຈິງ.
ທ້າຍທີ່ສຸດ, ທ່ານຖືວ່າ, ທຸກໆແນວທາງ, ມະຕິ ກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳ ຈະສາມາດເສີມຂະຫຍາຍປະສິດທິຜົນໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ ກໍຕໍ່ເມື່ອໄດ້ຊຶມເລິກເຂົ້າສູ່ຊີວິດການເປັນຢູ່ ແລະ ກາຍເປັນສະຕິຄວາມຮັບຮູ້ຕື່ນຕົວຂອງປະຊາຊົນແຕ່ລະຄົນ. ເມື່ອແຕ່ລະບຸກຄົນມີຄວາມຮັບຮູ້ວ່າຕົນເອງເປັນເຈົ້າການພາຍໃດການສ້າງສັນ, ເປັນຜູ້ປະຕິບັດ, ປົກປັກຮັກສາ ແລະ ເຄົາລົບວັດທະນະທຳ, ພ້ອມທັງບໍ່ຢຸດຢັ້ງພາຍໃດການຝຶກຝົນຫຼໍ່ຫຼອມຕົນເອງ ເພື່ອກາຍເປັນຜູ້ທີ່ມີວັດທະນະທຳ, ເມື່ອນັ້ນ, ວັດທະນະທຳຈຶ່ງຈະກາຍເປັນ "ກຳລັງແຮງພາຍໃນ" ຢ່າງແທ້ຈິງ, ສ້າງເປັນແຮງຂັບເຄື່ອນອັນແຂງແຮງໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາຂອງປະເທດຊາດ.
 | ມະຕິ 80-NQ/TW: ເມື່ອມໍລະດົກເອກະສານກາຍເປັນຊັບພະຍາກອນທາງວັດທະນະທຳ ຍສໝ - ໃນກະແສປະຫວັດສາດຂອງຊາດ, ເອກະສານບັນທຶກເກົ່າບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນໜ້າເຈ້ຍ ຫຼື ວັດຖຸບູຮານເກົ່າແກ່ທີ່ເກັບຮັກສາໄວ້ໃນບ່ອນເກັບມ້ຽນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຄວາມຊົງຈຳທີ່ມີຊີວິດຊີວາຂອງຊາດ, ຫຼັກຖານທີ່ແທ້ຈິງຂອງຂະບວນການສ້າງສາ, ກໍ່ສ້າງ ແລະ ປົກປ້ອງປະເທດຊາດ. |
 | ສື່ມວນຊົນເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດເປັນນຳໜ້າໃນການປະຕິບັດມະຕິເລກທີ 68. ຍສໝ - ວັນທີ 9 ມິຖຸນາ, ຢູ່ນະຄອນ ໂຮ່ຈີມິນ (HCMC) ໄດ້ດຳເນີນກອງປະຊຸມສຳມະນາ “ບົດບາດຂອງສື່ມວນຊົນໃນການເຜີຍແຜ່ມະຕິເລກທີ 68 ຂອງກົມການເມືອງກ່ຽວກັບການພັດທະນາເສດຖະກິດເອກະຊົນ”. ບັນດາຜູ້ແທນໄດ້ມີຄວາມເຫັນຄືກັນວ່າ ສື່ມວນຊົນຕ້ອງມຸ່ງໄປເຖິງນະໂຍບາຍ, ສ້າງຄວາມໄວ້ເນື້ອເຊື່ອໃຈ, ຊຸກຍູ້ການກະທຳ ແລະ ກາຍເປັນຂົວຕໍ່ຢ່າງມີປະສິດທິຜົນລະຫວ່າງພັກ, ລັດ ແລະ ປະຊາຊົນ ແລະ ວິສາຫະກິດ. |
